Bill snikt luid. Hij zit op bed en heeft zijn handen voor zijn gezicht.
Lienke kijkt naar de deur alsof ze hoopt dat Tom elk moment kan terugkomen.
Ze zitten nu al een uur op de kamer en nog steeds geen woord van hem.
Lienke voelt hoe ze zich steeds meer en meer zorgen begint te maken.
Waar hangt hij toch uit? En waarom antwoordt hij niet
op die duizenden sms'jes en telefoontjes van Bill?
Plots kijkt Bill op, hij staart naar de deur.
“Ik hoorde wat,” schreeuwt hij luid.
Hij springt recht, Lienke schrikt op.
Bill rent naar de deur en struikelt bijna over zijn eigen voeten.
Voor Lienke het beseft staat hij in de gang en krijst Toms naam uit.
Teleurgesteld komt hij de kamer binnen en kijkt Lienke met bedroefde blik aan.
Achter hem staat Georg. Hij stapt de kamer in en ploft neer op het bed.
“Haaaaaaa relaaax!” klinkt het uit zijn mond.
Bills ogen vullen zich met tranen wanneer hij naar zijn gsm strompelt.
Hij neemt hem op, staart er even naar, kijkt dan treurig om zich heen
en legt vervolgens het ding weer neer. Hij draait zich om,
werpt een vuile blik naar Georg en gaat dan luid stampend naar de badkamer.
De deur slaat hij met een knal dicht achter zich.
Georg kijkt hem verbouwereerd na.
“Wat heeft die nou weer,” vraagt hij aan Lienke.
Ze kijkt hem even aan, lacht vluchtig naar hem en zegt dan:
“Geen flauw idee...”
Georg kijkt haar niet begrijpend aan, het lijkt alsof hij weet dat er iets niet klopt.
Hij blijft haar aanstaren, Lienke durft hem niet aan te kijken.
“Waar is Tom eigenlijk?” vraagt Georg plots.
“Tom? Oh, uhm... Weet ik niet. Een wandelingetje gaan doen ofzo zeker.”
Georg snuift even en kijkt haar ongelovig aan.
“Zal wel... Ik moet gaan, ik heb David beloofd dat ik snel weer terug zou komen.
Wil je aan Bill en Tom zeggen dat ze mij, Gustav of David even bellen?
We moeten dingen bespreken over de band...”
“Ja is wel goed,” zegt Lienke snel.
“Nou, dag dan...”
“Ja, daag.”
Lienke draait haar hoofd weg van Georg en staart uit het raam.
Een traan rolt over haar wang. Het was waar wat ze zei, ze loog niet.
Ze wist helemaal niet waar Tom was, en daardoor voelde ze zich zo machteloos.
Ze wil bij hem zijn, hem vragen wat er scheelt en hem troosten.
Ze wil hem voelen, ruiken, aanraken!
Ze veegt de gevallen tranen weg en slikt de volgende in.
Achter zich hoort ze Georg op de badkamerdeur kloppen.
“Bill, ik ben weg! Tot de volgende!”
Georg wacht even op een antwoord maar er klinkt geen geluid vanop de badkamer.
Hij doet de deur open, stapt de gang op en sluit de deur achter zich.
Lienke staart nog even uit het raam en probeert aan iets anders te denken.
De badkamerdeur gaat open. Bill komt naast haar zitten en zucht luid.
“Wat als er iets gebeurd is?”
Lienke kijkt naar de lucht en negeert die vraag.
Ze wil daar helemaal niet aan denken!
Er mag niets gebeurd zijn, er kan niets gebeurd zijn!
“Misschien moet je het David vertellen.
Of de politie bellen,” zegt ze uiteindelijk.
Ze ziet in haar ooghoek hoe Bill haar met grote ogen aanstaart.
Hij opent zijn mond even, Lienke maakt zich klaar voor geschreeuw.
Maar dan sluit hij zijn mond weer, kijkt uit het raam en zegt zuchtend:
“Je hebt waarschijnlijk wel gelijk...
Maar ik wil hem nog wat tijd geven om te antwoorden...
Je weet nooit, misschien is hij straks wel terug?”
“Ja, misschien wel.”
Maar wat als hij voor eeuwig wegblijft?
