[Dertigste deel]

De stilte wordt verbroken door het trillen van de gsm op de tafel.
Lienke staart angstig voor zich uit en ademt diep in voor ze opneemt.
Haar vaders stem klinkt door de telefoon:
“Je moeder en ik hebben een beslissing genomen.”
Lienke slikt en haar hart begint sneller te slaan.
“En?” vraagt ze met trillende stem.
“En we hebben besloten dat je...”
Haar vader zwijgt even en schraapt zijn keel.
“DAT IK WAT???” schreeuwt ze in de telefoon.
“Héé kan het wat rustiger ja? Beleefheid is ook niet alles, zie ik.”

“Zeg het nou gewooooooon!!!”
“Oke... We hebben besloten dat het waarschijnlijk het beste is voor jou
dat je bij die jongens blijft. Aangezien je je anders toch niet zal amuseren,
lijkt het ons best oke dat zij jou rondleiden.”
Lienke gelooft haar oren niet. Heeft hij da nou net écht gezegd?
Haar hart maakt een sprongetje van geluk!
Dit is wat ze al die tijd hoopte maar ze had niet gedacht dat het mogelijk was.
“Oooh dank je dank je dank jeeeee!!!”
“Geen probleem, maar je moet wel beloven dat je goed oppast wat je doet!
Ik heb niet gezegd dat ik die gasten vertrouw, hoor je me?”
“Ja papa, ik weet heus wel wat ik doe hoor!
Ik ben oud genoeg om voor mezelf te kunnen zorgen.”
“Ja dat zullen we nog wel zien, ik hoop althans dat alles goed komt!”

Natuurlijk komt alles goed, hoe kan het ook anders!
Ze mag bij Tom blijven, haar ware liefde!
Voor eeuwig zal ze genieten van zijn gezelschap!
En ze zullen voor altijd samen zijn!
“Lienke, je moet wel zien dat je de laatste dag van de schoolreis
terug op de bus naar huis zit! Je mag enkel blijven tot het gedaan is
en dan kom je terug naar huis!”
Abrupt wordt ze uit haar dagdroom gerukt. Wat zei hij nou?
Moet ze terug naar huis? Maar ze mocht toch blijven?!

“Hoe bedoel je?”
“Hoe bedoel je “hoe bedoel je”?
Je mag enkel bij hen blijven tot de schoolreis gedaan is
zodat zij je alles kunnen tonen wat je anders ook gezien zou hebben.”
“Maar ik dacht dat...”
“Je dacht wat? Dat je daar mocht blijven voor altijd?
Lienke, je weet zelf toch ook dat dat niet mogelijk is!
Je bent amper zestien! Je hoort hier thuis bij je ouders, familie en vrienden!”
“Ja maar... Ik wil hier blijven.”
“Dat gaat zomaar niet, en jij hebt daar niet over te beslissen!
Jij komt na de schoolreisnaar huis en dat is dat.”
“Maar i-”
“Niets te maar'en! Heb je me gehoord?
Geef me je lerares nou maar even, dan kan ik alles eens met haar bespreken!”

Lienke geeft de gsm aan mevrouw Vandeputte en kijkt naar beneden.
Gedachten zweven door haar hoofd. Ze voelt tranen opwellen en haar buik doet pijn.
Ze springt snel recht en loopt de kamer uit. Lara, Celien, Evel en Inez staan op de gang
en lopen naar haar toe. Ze begint sneller te stappen en gaat voorbij zonder hen aan te kijken.
“Lienke? Wat is er gebeurd,” vraagt Inez als ze haar tranen ziet.
“Niets, het is oké.”
“Héé meisje, zeg het ons maar hoor!”
Lienke blijft even staan, kijkt hen aan en begint nog harder te huilen.
“Alles gaat mis,” zegt ze bedroefd.
Evel stapt naar haar toe en legt een hand op haar schouder.
Lara, Celien en Inez volgen haar voorbeeld en ze gaan allemaal rond haar staan.
“Wat is er gebeurd, meisje?” vraagt Celien bezorgd.
“Het gaat allemaal verkeerd, ik zal nooit krijgen wat ik wil!
Hoe kan ik nu ooit écht gelukkig zijn?”
De vier meisjes omhelzen haar en proberen haar te troosten.
Maar al wat zij kan doen is huilen.
[ Ajouter un commentaire ] [ 10 commentaires ]

# Posté le mardi 15 avril 2008 16:35

[Eenendertigste deel]

Lienke kan haar tranen helemaal niet meer bedwingen
als ze terugdenkt aan alles wat er net gebeurd is.
Ze maakt zich los van de meiden en begint te lopen.
Ze heeft geen flauw idee waar ze heen gaat maar ze blijft rennen,
door de gangen, door de kamers en door alle deuren.
Haar ademhaling wordt zwaar en ze kan niet meer.
Ze zet zich neer in een hoekje en snikt luidop.
Ze maakt zich zo klein mogelijk
en verbergt haar hoofd achter haar handen.
Haar lichaam schokt en haar tranen blijven stromen.

Waarom doet dit toch altijd zo'n pijn?
Ze zou beter minder hoop hechten aan alles
wat met Tom te maken heeft! Het doet haar toch enkel pijn.
Ze hoort mensen voorbijlopen maar ze lijken zo ver weg.
Ze voelt dat ze bekeken wordt, ze hoort stemmen die haar naam roepen.
Ze kijkt niet op, ze heeft er genoeg van. Het liefst zou ze wegzinken
tot in het diepste van de aarde, ze wil gewoon alleen zijn.

Plots voelt ze hoe iemand haar aanraakt, ze duwt de hand van haar schouder
en kijkt de persoon aan. Het is Inez, ze staart Lienke geschrokken aan.
Evel, Lara, Inez en Celien staan allemaal rond haar en kijken bezorgd.
“Gaat het wel een beetje?” vraagt Lara bang.
Lienke kijkt verward om zich heen en legt haar hoofd op haar knieën.
Haar blik staat wazig en ze voelt zich draaierig.
Haar buik keert zich duizend keer om en haar hart wordt ineengedrukt.
Ze hoort hoe iedereen haar dingen vraagt maar reageert er niet op,
het lijkt allemaal zo ver weg. Ze sluit haar ogen en snikt bij elke ademhaling.
“Lienke, kom op! Zeg ons wat we kunnen doen, je kan hier zo toch niet blijven zitten?
ZEG DAN IETS???” klinkt het uit Lara's mond.

Plots wordt alles stil, Lienke hoort hoe iemand naar haar toekomt.
“Laat mij maar,” zegt hij tegen de anderen.
Ze hoort voeten schuifelen en mensen fluisteren.
Iets warms ligt op haar schouder, ze heeft geen idee wat het is.
Ze tilt haar hoofd op en kijkt opzij. Tom kijkt haar aan met een meelevend lachje.
Zijn ogen staan lief en zijn gelaat bezorgd.
Tranen druppelen uit Lienkes ogen en Tom veegt ze weg met zijn mouw.
“Maak je maar geen zorgen, ik ben hier nu.”
Lienke smelt vanbinnen en legt haar hoofd op zijn borst.
Het voelt zo goed om bij hem te zijn, wat kan hier nu fout aan zijn?

“Tom, ik heb je zo hard nodig! Ik kan niet meer leven zonder je.
Ik... Ik kan gewoon niet meer. Ik ben op, al mijn wilskracht verlaat mij.
Ik kan dit niet alleen aan, ik heb je-”
“Shhht, stil maar. Je hoeft niet meer te huilen, ik blijf bij je.
En je hoeft helemaal niet zonder mij te leven, ik zal altijd aan je zijde staan!
Waar je ook bent, ik zal er zijn.”
De tranen blijven stromen en haar hele lichaam schokt.
Op die woorden heeft ze heel haar leven gewacht. Het doet haar goed.
Maar tegelijkertijd weet ze dat het niet waar is.
Na de schoolreis moet ze weer naar huis en blijft ze alleen achter.
Die woorden zijn zo leeg als je weet dat ze niet uitkomen.
[ Ajouter un commentaire ] [ 7 commentaires ]

# Posté le mercredi 16 avril 2008 14:00

[Tweeëndertigste deel]

Lienke voelt hoe Tom zich probeert los te maken van haar,
maar dat wil ze helemaal nog niet.
Ze voelt zich zo goed in zijn armen, het lijkt alsof het zo hoort.
Ze neemt hem nog eens stevig vast en laat dan los.
Hij kijkt haar meelevend aan en veegt haar gezicht droog.
Lienke kijkt diep in zijn ogen en voelt hoe haar buik zich vult met vlinders
en haar hart een sprongetje maakt van geluk. Hij is zo perfect.

Tom kijkt even naar de starende mensen in de gang.
Lienke draait haar hoofd om en ziet dat iedereen hierheen gekomen is
om te kijken wat er aan de hand is.
Evel, Inez, Lara en Celien staan dicht bij elkaar in een hoekje.
Lienke ziet aan hun ogen dat ze bezorgd zijn.
Plots voelt ze zich schuldig. Waar is ze toch mee bezig?

Opeens gaat de mensenmassa verder uit elkaar staan
en verschijnt mevrouw Vandeputte op de gang.
“Wat is hier allemaal aan de hand?” vraagt ze een beetje chagrijnig.
Ze kijkt naar de plek waar Tom en Lienke zitten en kijkt haar streng aan.
“Ik heb met je vader gesproken, hij heeft me alles uitgelegd.
De komende drie dagen mag je met die,” ze haalt haar neus even op,
kijkt afkeurend naar Tom en snuift, “jongens mee, maar op het einde van de derde dag
moet je in de bus zitten en meegaan naar huis!”

Lienke opent haar mond en probeert iets te zeggen
maar ze krijgt geen enkel geluid uit haar keel.
Ze is moe en alles doet pijn. Ze wil gewoon slapen,
het liefst van al in Toms armen.
Ze kijkt mevrouw Vandeputte aan en knikt braafjes.
Het best van al kan ze zich er gewoon bij neerleggen.
Ze heeft nog drie dagen die ze kan doorbrengen met Bill en Tom.
Nou ja, bijna drie dagen dan. Ze kan er alleen het beste van maken.

Tom zet zich recht en reikt zijn hand uit naar haar.
“Het wordt al laat, we kunnen maar beter gaan,” zegt Tom met een lach op zijn gezicht.
Lienke probeert zich sterk te houden. Ze tovert een glimlach op haar gezicht en neemt zijn hand.
Tom trekt haar recht en blijft haar hand vasthouden.
Hij gaat haar voor door de mensenmassa en loopt Evel, Inez, Lara en Celien voorbij.
Lienke kijkt hen even aan en ziet dat ze bedroefd zijn. Ze blijft even stilstaan en laat Toms hand los.
Hij draait zich om en gaat naar haar toe.
“Wat scheelt er?”
Lienke kijkt naar de meiden en dan naar Tom.
Hij begrijpt wat ze bedoelt en geeft een teken dat ze bij hen moet gaan.
“Ga maar afscheid nemen, Bill en ik zullen buiten wachten.”

Lienke glimlacht dankbaar en gaat dan naar de vier meisjes.
Ze krijgt de woorden met moeite over haar lippen maar uiteindelijk slaagt ze erin om ze te zeggen.
“Ik ga jullie zo hard missen, dat weten jullie toch he?”
Alle vier glimlachen ze en knuffelen haar. Terwijl ze elkaar omhelzen nemen ze afscheid.
“Hou je goed, meisje. We zullen aan je denken!” zegt Inez vrolijk.
“Laat ons wel nog iets weten asjeblieft! We willen niet weer zulke doodsangsten doorstaan
omdat we geen flauw idee hebben waar je bent en wat je doet.” preekt Evel een beetje ongerust.
“Zal ik zeker doen, elke dag! Ik beloof het,” zegt Lienke blij.
“Zorg goed voor jezelf, wil je? We hebben je nog nodig hoor,” zegt Celien.
“En kom maar snel terug, wij zijn er ook nog hoor!” zegt Lara snel.
“Dat is zo lief van jullie, ik ga jullie echt missen!”
“Wij jou ook,” antwoorden ze in koor.

Lienke maakt zich los van de omhelzing en vraagt of ze haar komen uitwuiven.
Met z'n vijven stappen ze door de gangen naar buiten. Bill en Tom staan haar al op te wachten.
Ze hebben blijkbaar een taxi gebeld. Lienke omhelst de meiden een laatste keer
en gaat dan naar Tom en Bill toe.
“Gaat het wel met je?” vraagt Bill.
“Ja hoor, het gaat.”

Bill en Tom lachen naar haar en stappen dan de taxi in.
Lienke volgt hun voorbeeld en zet zich neer.
De taxichauffeur zet de motor aan en de auto begint zachtjes te rijden.
Ze kijkt nog een laatste keer naar de meiden en zwaait naar hen.
Voor het hotel beginnen Lara, Evel, Inez en Celien op en neer te springen
en hysterisch te zwaaien en roepen. Lienke kijkt naar het schouwspel
en begint luidop te lachen. Tgoh, ze zijn zo geweldig!
Wat houdt ze toch van hen.
[ Ajouter un commentaire ] [ 6 commentaires ]

# Posté le dimanche 20 avril 2008 16:24

Modifié le dimanche 20 avril 2008 16:48

[Drieëndertigste deel]

Het is al laat als ze aankomen in het hotel.
Bill, Tom en Lienke gaan naar boven en openen de deur naar Toms kamer.
David zit op het bed en kijkt hen alle drie streng aan.
“Waar hebben jullie nou weer gezeten,” vraagt hij boos.
“Euhm we moesten nog even iets regelen,” aarzelt Bill.

Tom stapt verder de kamer in en trekt Lienke naar zich toe.
Hij slaat zijn arm om haar schouder en kijkt David aan.
“David, dit is Lienke! Ze blijft een paar dagen bij ons logeren,
wij gaan haar rondleiden hier in Duitsland!” zegt Tom enthousiast.
“Juist ja, die oude kennis van jullie? En hoelang is een paar dagen?”
“Oh, wel ze blijft twee keer overnachten en dan op de derde dag gaat ze terug naar huis.”

David denkt even na en kijkt haar vreemd aan.
“Waarom heb ik eigenlijk nog nooit over haar gehoord?”
Tom schraapt zijn keel en kijkt angstig naar Bill.
“Omdat ze euhm... Omdat het eeuwen geleden was
dat we nog iets van haar gehoord hadden. En nu ze terug is,
willen we graag alle tijd met haar doorbrengen!” verzint Bill snel.
“Hmm... En waar gaat ze dan slapen,” vraagt David.

Lienke kijkt Tom vragend aan en merkt aan zijn blik
dat hij daar zelf nog niet aan had gedacht.
Hij denkt even na en plots verschijnt er een glimlach op zijn gezicht.
“Hier, in mijn kamer! Waar anders,” zegt hij tevreden.
Lienke is verbaasd en kijkt hem niet begrijpend aan.
Hij lacht naar haar en ze begint te blozen.

“Wa... Wat?” vraagt ze een beetje verlegen.
“Ja, het is geregeld. Jij slaapt hier in mijn kamer
en ik zal bij Bill op de kamer slapen.”
“Héé wat? Heb ik hier nog iets te zeggen,” protesteert Bill.
“Ach kom op broertje, we hebben toch al vaker een bed gedeeld!” zegt Tom snel.
Bill krabt even in zijn haar en stemt dan toe.
“Oke, fijn! Je hebt geluk dat het een tweepersoonsbed is!”

“Goed, dat is dan ook weer in orde. Installeer je hier maar.
David, Bill en ik zullen je laten slapen. Het is al laat en het was een lange dag!
Je verdient een goede nachtrust,” klinkt het liefjes uit Toms mond.
“Ja, dank je. Ik ben jullie zo dankbaar dat ik mag blijven!
Je hebt geen idee wat dit voor me betekent.”
“Dat is graag gedaan, alles voor een oude kennis!” knipoogt Bill.
David, Tom en Bill wensen haar een goede nacht en gaan de kamer uit.

Lienke kleed zich om en kruipt in bed.
Ze voelt zich hier zo geweldig goed, het lijkt alsof ze hier thuishoort.
Ze mist Toms armen om haar heen en denkt aan hoe lief hij is voor haar.
Misschien is er nog een kleine kans dat het ooit iets wordt.
Ze doet het licht uit en kijkt nog even rond in de donkere kamer.
Een streepje maanlicht dringt binnen en schijnt op haar gelaat.
Een traan glinstert op haar wang, een glimlach siert haar gezicht.
[ Ajouter un commentaire ] [ 8 commentaires ]

# Posté le vendredi 25 avril 2008 19:58

[Vierendertigste deel]

Bill, Tom en Lienke bevinden zich op een heuveltje.
Ze zitten op een picknicklaken en plots begint Bill 'Geh' te zingen.
Hij huilt en kijkt naar Tom en Lienke. Hij zet zich recht, ze volgen hem.
Hij gaat op weg naar de afgrond en draait zich om.
Hij neemt Lienkes hand en daarna die van Tom.
Hij brengt de handen naar elkaar toe en verstrengeld ze.
Tranen rollen over zijn schattige wangen. Hij kijkt hen droevig aan terwijl hij verder zingt.

Tom kijkt Lienke aan en kust haar. Plots merkt Lienke dat Bill weg is
en ze kijkt angstig naar de afgrond. Daar staat hij dan, klaar om te springen.
Lienke rent erheen maar Tom houdt haar tegen.
Hij trekt haar terug en kijkt haar diep in de ogen.
“Het is goed, ik ga wel.”
Nog steeds klinkt 'Geh' uit Bills mond.

Tom stapt naar hem toe en Bill draait zich om.
“Nee laat me met rust, ik wil het niet meer!” schreeuwt hij hulpeloos.
“Bill, doe dit nou niet! Het komt allemaal in orde! Kom nou gewoon mee met mij.
Weg van de afgrond,” smeekt Tom.
“Ik kan niet meer, Tom. Het is genoeg geweest! Ga maar terug naar Lienke,
wees gelukkig! Ik geef het op,” zegt Bill.

Tom sleurt zijn kleine broertje achteruit zo ver mogelijk weg van de afgrond.
Bill wil steeds opnieuw weglopen en probeert zich uit de greep van Tom te rukken.
Uiteindelijk geeft hij het op en laat zich in Toms armen vallen.
Tom aait over zijn rug en troost zijn huilende tweelingbroer.
Lienke kijkt naar hen en is ontroerd door het hele gebeuren.
Haar ogen worden waterig en een traan rolt over haar wang.
Ze blijft naar de tweeling kijken en merkt hoe het beeld steeds waziger wordt.
Wat gebeurt er nou weer met haar?
[ Ajouter un commentaire ] [ 4 commentaires ]

# Posté le dimanche 27 avril 2008 16:34