[Vijfentwintigste deel]

Ze staan alle drie voor het hotel en kijken elkaar aan.
Lienke zucht en raapt dan al haar moed bij elkaar voor ze binnengaat.
In de lobby is niemand te zien, Bill stapt naar de balie om iets te vragen.
Lienke staat te wiebelen van de zenuwen en staart onrustig naar de grond.
Tom ziet haar bange blik en neemt haar hand vast.
“Maak je maar geen zorgen,” zegt hij zachtjes.
Lienke kijkt hem aan en glimlacht breed.
Bill komt aangestapt en Tom laat abrupt haar hand los.
“Kom mee, iedereen is aan het eten in een zaal hebben ze me verteld.
Ik weet waar het is! Volg me maar,” zegt Bill gespannen.

Hij gaat hen voor naar een grote zaal
waar iedereen geniet van een lekkere maaltijd.
Wat ruikt het hier heerlijk, Lienke hoort haar maag grommen.
Ze heeft nog bijna niets gegeten vandaag.
Een paar leerlingen draaien zich verward om en staren naar de tweeling.
Lienke verstopt zich achter hen zodat niemand haar kan zien.
Een leerkracht komt naar hen toe en vraagt wat ze daar komen doen.
De hele refter luistert aandachtig mee wanneer Bill zijn mond opent en zegt:
“Euhm, ik heb u daarnet gebeld... We moesten zo snel mogelijk komen.”

Mevrouw Vandeputte kijkt hen allebei streng aan
en merkt dan dat er nog iemand achter staat.
Ze duwt hevig de tweeling weg
en Lienke kijkt een beetje verward om zich heen.
Plots beginnen alle leerlingen te wijzen
en heerst er een heus geroezemoes door de zaal.
“Kom maar even mee,” zegt mevrouw Vandeputte
en ze volgen haar naar een kleine ruimte naast de zaal.

“Jij niet, Lienke. Ik wil graag deze twee “heren” even alleen spreken.”
Lienke kijkt haar verward aan, opent haar mond
om iets te zeggen maar bedenkt zich direct.
“Ga maar terug naar de zaal,
ik ben zeker dat er veel mensen zijn die je willen zien!
Hup! Ga nou maar." zegt mevrouw Vandeputte streng.
Tom werpt haar nog een geruststellende blik toe
voor de leerkracht de deur sluit.
Lienke blijft nog even in de gang wachten
en probeert te horen wat ze zeggen.
Na een tijdje geeft ze het op en gaat terug naar de zaal.

Als ze binnenkomt, wordt ze door de hele massa aangestaard.
Een paar mensen wijzen en lachen terwijl anderen haar vuil aankijken.
Opeens ziet ze Evel, Inez, Lara en Celien op haar afkomen.
Ze vliegen allemaal rond haar en knuffelen haar plat
“VUIL OER!” roept Inez uit.
“Waar heb je al die tijd gezeten,” vraagt Evel nieuwsgierig.
“We waren zo ongerust,” zegt Lara half boos half verdrietig.
“Kom op vertel! Kom, we gaan even zitten.” zegt Celien kalm.

Lienke is helemaal in de war en wordt meegesleurd
naar een tafel achteraan de zaal.
Nadat ze is gekalmeerd, begint ze haar verhaal te doen.
De vier meiden luisteren aandachtig. Als ze klaar is met vertellen,
merkt ze dat niet alleen de vier meiden aan het luisteren waren
maar dat de hele zaal rond haar staat.
“Kom op hier is niets de zien! Show's over people!” roept Lara naar de massa.

Ze keert zich terug tot Lienke en kijkt haar streng aan.
“Oh my god. Weet je wel hoeveel geluk jij hebt???
Ik bedoel, ik wil ook wel gered worden door Wentworth of Jared of Chace!!!
Maar neen hoor, mij overkomt zoiets niet.”
“Arme Lara, helemaal alleen buiten,” zegt Celien grappend.
Alle vijf beginnen ze te lachen.
Misschien is het toch zo slecht nog niet dat ze is teruggekomen, denkt Lienke.

De hele tijd praten ze over wat Lienke allemaal heeft meegemaakt,
ze maken grapjes en lachen heel wat af.
Plotseling wordt alles stil in de refter en kijkt iedereen naar de deur.
Lienke draait zich om en kijkt wat er gaande is.
Bill, Tom en mevrouw Vandeputte staan vooraan in de zaal en kijken zoekend rond.
Lienke zet zich recht en stapt hen tegemoet. Ze voelt zich wat raar in haar hoofd
en haar buik doet pijn. Wanneer ze vlak voor hen staat, ziet ze hun gezichten.

Bill staart een beetje angstig naar de grond
en mevrouw Vandeputte kijkt haar streng aan.
Lienke werpt een blik naar Tom en kijkt hem vragend aan.
Hij kijkt haar droevig aan. Neen, dit kan niet zijn!
Ze moet weg, ze voelt het. Wat is dit nou weer?
Waarom mag ze niet bij haar ware liefde blijven?
Haar maag maakt een tuimeling
en haar hart klopt in haar droge keel.
Ze voelt haar benen niet meer en haar lichaam begint zwaar te wegen.
Ze kijkt nog even rond en ziet hoe iedereen haar aanstaart.
Plotseling wordt alles zwart.
[ Ajouter un commentaire ] [ 6 commentaires ]

# Posté le mercredi 09 avril 2008 16:59

[Zesentwintigste deel]

Lienke staat op een heuvel, het schemert en de bomen ritselen.
Ze stapt naar de afgrond toe. Elke keer ze een stap zet,
sterft alles onder haar voeten af. Het is haar schuld,
door haar gaat alles dood. Al wat ze aanraakt, al wat ze liefheeft.
Vroeg of laat maakt het niets meer uit, uiteindelijk zal ze al wat ze heeft kwijt raken.
Iedereen zal haar verwaarlozen, in de steek laten en vergeten.
Ze zal niets meer zijn dan een vage herinnering, een schim op een foto.
Dit is haar enige uitweg. Als ze niet bij Tom kan zijn, is haar leven niets meer waard.
Ze kan niet meer, ze moet dit doen! Niemand zal het begrijpen
maar ze kan niet anders! Het is haar opdracht, haar doel.

Ze neemt een stukje papier uit haar tas en schrijft er een boodschap op.
Ze weet zeker dat iemand die hier zal vinden.
Een paar uur geleden belde ze met Lara en vroeg haar om hierheen te komen.
Wat Lara niet wist was wat ze van plan was, maar het moest gebeuren.
Lienke was een uurtje vroeger op de afgesproken plaats toegekomen
en nu was het tijd om afscheid te nemen. Terwijl ze aan het schrijven is beseft ze iets:
dit zijn haar allerlaatste woorden op papier! Een traan rolt over haar wang
en ze veegt ze snel weer weg. Het briefje verdwijnt in haar zak.

Ze stroopt haar mouwen op en kijkt naar haar armen.
Overal staan littekens in de vorm van woorden.
Toms naam verschijnt wel duizend keer op haar arm,
samen met de hulpkreten als 'Rette mich' en 'Ich liebe dich, aber es kann nicht sein.'

Helemaal vooraan op haar pols staat een boodschap diep in haar vel gekerfd.
De wonde is nog niet helemaal genezen en prikt nog een beetje.
Ze wrijft erover met haar vinger en leest de woorden nog eens.
'Tom, du bist mein Lebenslicht. Ich schaff's nicht ohne dich.'
Hij zal het nooit weten, hij mag het nooit weten.

Lienke begint te peinzen en vraagt zich af wat hij zou doen als hij het wist.
Zou hij haar helpen? Zou hij haar komen redden uit haar pijnlijke situatie?
Ze droomt even weg... Maar al snel komt de realiteit weer op haar afgestormd.
Ze stroopt haar mouwen terug en stapt naar een boom naast haar.
Ze neemt het papiertje uit haar zak en neemt een stukje kauwgum uit haar mond.
Ze kleeft het ding aan de boom en maakt het papiertje eraan vast.
Nu maar hopen dat Lara het snel vindt. Ze voelt een stekende pijn in haar buik en haar hart.
Het is zover, denkt ze.
[ Ajouter un commentaire ] [ 5 commentaires ]

# Posté le jeudi 10 avril 2008 13:45

[Zevenentwintigste deel]

Ze loopt door naar de afgrond en staart naar het dal.
Het is diep, maar dat kan haar niets schelen.
Ook als het pijn doet, moet ze het doen.
Ze doorstaat haar hele leven al een orkaan van pijn en lijden,
dan kan ze dit toch zonder enige moeite aan.
Ze sluit haar ogen en springt. Ze voelt zichzelf door de lucht zweven,
het voelt bevrijdend. Ze spreidt haar armen en benen en doet alsof ze vliegt.
Haar hoofd wordt gevuld met een geruststellend gevoel van kalmte en geluk.
Haar haren wapperen vrolijk in de wind en op haar gezicht staat een grote glimlach.

Ze opent haar ogen en kijkt naar beneden.
De bodem van het dal komt steeds dichterbij,
sneller en sneller vliegt ze erheen.
Haar ogen tranen, haar lichaam sterft af.
Maar het doet er niet meer toe,
dit is goed, dit is hoe het moet zijn.
Ze raakt de grond en voelt hoe haar ziel haar lichaam verlaat,
nu is ze veilig. Haar ziel zweeft naar omhoog, de wolken in.
Ze bevindt zich op een plaats waar alles mooi is.
Ze kijkt om zich heen en begint rondjes te draaien van plezier.
Ze plukt bloemen en laat zich in het groene gras vallen.
Wat is het hier zalig, denkt ze.

Plots hoort ze hoe iemand haar naam roept,
ze zet zich recht en kijkt om zich heen.
Er is niemand te bespeuren.
“Hallo? Is daar iemand,” vraagt ze.
Opnieuw klinkt haar naam door de lucht, wie kan het zijn?
Ze kijkt naar boven en voelt een enorme hoop water op haar vallen.

Lienke springt recht en ademt zwaar. Ze kijkt om zich heen
en ziet dat ze zich in een hotelkamer bevindt.
Ze is helemaal nat en rilt van de kou.
Een leeg glas water staat op het nachttafeltje naast het bed.
Lara, Celien, Evel en Inez kijken haar vreemd aan.
“Gaat het een beetje,” vraagt Evel bezorgd.
Lienke denkt terug aan wat daarnet gebeurde in de eetzaal,
ze zal Tom nooit meer zien. Haar hart wou het niet horen,
het zou eraan sterven. Daarom was ze waarschijnlijk flauwgevallen,
haar lichaam wou haar de pijn besparen.
Ze staart de vier meisjes aan, voelt haar maag keren
en loopt naar de badkamer. Waarom leeft ze nog?
Ze wil hier helemaal niet meer blijven als ze niet bij Tom kan zijn.
[ Ajouter un commentaire ] [ 5 commentaires ]

# Posté le jeudi 10 avril 2008 13:50

[Achtentwintigste deel]

Ze komt de badkamer uit en zet zich moedeloos op bed.
Celien komt naar haar toe met een glas water en zegt:
“Hier, drink op! Dan voel je je vast al een stuk beter.”
Lienke neemt het glas en drinkt ervan.
Het water voelt koud in haar keel en schuurt haar slokdarm.
Het lijkt alsof er prikkeldraad in haar lichaam zit, vooral rond haar hart.
Het lijkt alsof iemand die draad steeds meer en meer aanspant,
tot haar hart doodbloedt en ze leeg achterblijft.
Leeg, dat is zo'n groot woord.
Maar het omschrijft soms perfect hoe ze zich voelt.

“Ik ga maar beter even mevrouw Vandeputte halen,” klinkt het uit Lara's mond.
Ze is al op weg naar de deur tot Lienke haar terugroept.
“Wacht! Dat is niet nodig, ik ga zelf wel...”
Ze zet zich recht en stapt de deur uit.

Lara gaat haar voor naar de eetzaal en de drie anderen volgen ook.
Ze komen binnen en er zitten nog een paar mensen aan hun tafel.
Ze kijken hen aan en beginnen te fluisteren.
Lienke heeft er genoeg van en schreeuwt:
“JA IK BEN WEGGELOPEN, JA IK VIEL FLAUW
EN JA NU STA IK HIER WEER!
HET IS HELEMAAL NIET NODIG
OM DAAR ALTIJD OVER TE RODDELEN,
IEDEREEN ZIET HET ZO OOK WEL!!!”

De hele zaal valt stil en sommigen staren haar met open mond aan.
Ze stapt onbeschaamd naar de tafel van mevrouw Vandeputte en spreekt haar aan.
“Mevrouw, u wou me spreken?”
Lienke staart haar kil aan terwijl ze zich rechtzet.
Mevrouw Vandeputte neemt haar mee naar het kamertje naast de refter
en zegt dat ze daar even moet wachten.

Na een paar minuten komt mevrouw Vandeputte opnieuw binnen,
ze heeft Tom en Bill meegebracht.
Tom lacht naar haar en haar hart maakt een klein sprongetje.
Iedereen neemt plaats op een stoel en kijkt voor zich uit.
Plots wordt de stilte verbroken door mevrouw Vandeputte.
“Zo Lienke... Bill, Tom en ik hebben daarnet even gepraat.
Ze vertelden me dat je er slecht aan toe was toen ze je vonden.
Maar waarom ben je eigenlijk weggelopen? Was er iets gebeurd?”
Lienke drukt haar lippen stevig op elkaar en bijt op haar tanden.
Ze vertikt het om ook maar één woord te zeggen.
“Ze had het gewoon even moeilijk denk ik,” zegt Tom snel.
Mevrouw Vandeputte kijkt hem keurend aan en zegt dan:
“Ik denk dat ze wel voor zichzelf kan spreken.”
Tom werpt haar een vuile blik toe.

“Dus... We hebben even gepraat
en ik heb gehoord dat je graag bij hen zou blijven?
Ik hoop ook dat je weet dat dat niet mogelijk zal zijn.
Je bent hier op een SCHOOLreis
en je ouders hebben betaald om al de bezienswaardigheden te zien
dus dat is wat je zal doen ook.”
Lienke barst van woede en er knapt iets in haar.
“WAT??? Bezienswaardigheden?
Wat kan mij dat nou schelen? En bel mijn ouders op!
Je zal zien dat zij enkel willen wat ik het beste vind.”
Mevrouw Vandeputte kijkt haar verward aan en zet zich dan recht.
“Euhm oke. Goed, ik zal ze even opbellen. En dan zien we verder wel...”
Ze stapt de kamer uit en sluit de deur.

Lienke is verbaasd dat ze het echt gaat doen,
ze dacht niet dat het zou helpen.
Tom en Bill zitten haar aan te staren en beginnen te lachen.
“Oke, dat was zo cool!” zegt Bill.
“Hehe, jah... Ik had zelf niet gedacht dat ze het zou doen.
Wie weet werkt het wel? Misschien mag ik bij jullie blijven!”
“Wie weet, dat zou wel leuk zijn! Vind je niet, Tom?”
“Jahaaa! En als het niet lukt door het gewoon te vragen,
ontvoeren we je wel!” zegt Tom grappend.
Lienke kijkt hem aan en lacht even.
Als ze ooit ontvoerd zou worden, dan toch het liefst door hem.
[ Ajouter un commentaire ] [ 6 commentaires ]

# Posté le jeudi 10 avril 2008 16:51

[Negenentwintigste deel]

Lienke staart zenuwachtig voor zich uit.
Getver, waar blijft ze nou toch zo lang!
Zou het mogen? Wat als ze niet mag blijven?
Ze wrijft in haar handen en slikt een paar keer.
De deur gaat open en mevrouw Vandeputte komt
naar haar toe met een gsm in haar handen.
“Je vader wil je spreken,” zegt ze koel.
Lienke neemt de gsm en schraapt haar keel.

“Hallo?”
“Lienke, wat is er daar toch aan de hand?
Je wil bij twee wildvreemde kerels blijven
in plaats van met je klas naar alles te gaan kijken
waarvoor wij betaald hebben? Ik dacht het niet, meisje!
Je gaat mee met je klas of je het nu leuk vindt of niet!
Je hebt helemaal geen keus!”
“Maar, maar,” stamelt ze.
“Niets te maar'en! Wat denk jij wel! Wij hebben zoveel geld betaald
zodat je al die dingen kan gaan bekijken en nu wil je bij twee, twee...
Halfmeisjes blijven?!”
“HET ZIJN JONGENS!!! En ik blijf bij hen, of je het nu leuk vindt of niet!
Dit is mijn leven en ik beslis erover wat ik doe en met wie ik het doe.
Ik ben het beu dat ik altijd naar alles en iedereen moet luisteren!
Kunnen jullie nu nooit rekening houden met MIJN gevoelens?”

Het wordt stil aan de andere kant van de lijn.
Tranen rollen over Lienkes wangen
en haar lichaam schokt van verdriet en pijn.
“Lienke, ik weet dat je het moeilijk hebt
maar je begrijpt toch ook wel dat je moeder
en ik enkel het beste voor je willen?
Je bent daar nu, dan moet je die dingen toch gezien hebben?
Het zou anders een serieuze zonde van het geld geweest zijn!”
“Ja maar Bill en Tom dan...”
“Denk je nu echt dat die om je geven? Het zijn jongens van een jaar of 18
en het enige dat die willen is in je broek zitten!”

Bij het horen van die woorden begint ze nog harder te huilen.
“Dat is niet waar, zo zijn ze helemaal niet! En trouwens, zij wonen hier!
Zij kunnen me toch al die dingen laten zien! Asjeblieft, het zou me zo'n goed doen!
Ik wil gewoon bij hen blijven, voor altijd.”
“Voor altijd? Ik dacht het niet! Je komt na de schoolreis gewoon terug naar huis, begrepen?
Ik zal even vragen aan je moeder wat zij ervan vindt dat je voorlopig bij die jongens zou blijven!
Maar ik kan niets beloven, we zullen zien. Ik bel dadelijk terug.”

Lienke duwt de telefoon af en legt hem voor haar op tafel.
Bill, Tom en mevrouw Vandeputte staren haar afwachtend aan.
“En? Wat zei hij?” vraagt mevrouw Vandeputte ongeduldig.
“Hij zou me terugbellen, misschien is er een kans dat ik bij hen mag blijven.
Als mam het goed vindt dat jullie me rondleiden, vindt ze wel 'n manier om pap te overtuigen.
Al wat ik nu kan doen is wachten.”
“Het komt wel goed,” zegt Bill geruststellend.
Maar dat doet het niet, hij kent haar vader niet.
Hij zal het nooit goed vinden, hij zal haar verbieden om hen ooit nog te zien.
Hij zal alles verpesten en dan zal zij sterven.
[ Ajouter un commentaire ] [ 5 commentaires ]

# Posté le dimanche 13 avril 2008 16:32