[Twintigste deel]

“Gaat het een beetje daarbinnen?”
Lienke schrikt op wanneer ze Bills stem hoort.
“Ja hoor, alles oke.”
Ze zet zich recht, kijkt zichzelf aan in de spiegel
en ziet haar betraande gezicht.
Zo kan het toch niet verder. Alles doet pijn.
Ze voelt zich misselijk en haar maag ligt in de knoop.
Het lijkt alsof iemand haar mond opengerukt heeft om er cement in te gieten.
Langzaamaan droogt die cement op tot ze niet meer zal kunnen ademen.
Die cement, zijn Bills woorden. “Ik zal haar straks even bellen” spookt het door haar hoofd.

Hoe kon hij dat nou zeggen? Ziet hij dan niet dat ze hier wilt blijven!
Ze wil helemaal niet terug naar die stomme schoolreis!
Het heeft toch allemaal geen zin, waarom zou ze nog moeite doen!
Ze zal toch nooit iets bereiken, dat hebben ze haar altijd gezegd.
Iedereen zei telkens weer dat ze lui was, dat ze iedereen zou verliezen als ze zo doorging.
Maar het kon haar niets schelen of ze alleen was.
Elke dag moest ze die pijn verdragen, helemaal alleen.
In haar eentje moest ze die kwelling doorstaan!
Dus waarom zou ze iemand van hen nodig hebben?
Al wat ze wou, was bij Tom zijn, en dat deed pijn.
Niemand kon haar helpen! Geen mens zou het begrijpen.

Ze zag het nut er allemaal niet meer van in.
Ze kon toch nooit bij Tom zijn, hij was te onbereikbaar.
Althans, dat is wat ze altijd geloofd had.
Maar vandaag had ze in zijn armen gelegen,
hij was er geweest voor haar toen ze hem nodig had.
Maar dan, dan moest Bill zonodig die woorden uitspreken.
“Dan kan je snel terug.” Ze kon het hem nog zo horen zeggen.
Snel terug... Ze wil helemaal niet snel terug, ze wil NOOIT meer terug.
Ze wil bij Tom zijn, al was het maar dat ze hem slechts één seconde bij haar kon hebben.
Het zou haar allemaal zo gelukkig maken! Maar het had geen zin,
ze gingen haar terugbrengen naar haar klas.
En dan, dan zou alles weer zijn zoals het altijd al geweest is:
donker, eenzaam en gebroken.

Na een paar minuten besluit ze toch maar onder de douche te gaan staan.
Het zou haar goed doen, zo kon ze haar tranen wegspoelen.
Terwijl ze douchet, begint ze na te denken. Ze laat zich niet zomaar wegjagen,
ze wil niet terug naar wie of wat ze was! Straks zegt ze het Bill, hij begrijpt het vast wel...
Vastberaden stapt ze de douche uit, droogt zich af en kleedt zich aan.
Ze begint haar haren te kammen en drogen en stapt dan de badkamer uit.

De kamer is leeg, er is niemand te bespeuren.
“Bill? Hallo? Is daar iemand?”
Ze strompelt naar haar tas en propt haar vuile kleren erin.
Ze kijkt naar de kast en ziet een briefje liggen.
'Ben even Tom gaan zoeken, zo terug. Bill,' stond erop geschreven.
Lienke gaat zuchtend aan het raam staan en kijkt naar de lucht.
De wolken ruimen plaats voor de zon en alles lijkt plots mooier.
Hier wil ze voor eeuwig blijven, hier komt alles goed.
[ Ajouter un commentaire ] [ 8 commentaires ]

# Posté le samedi 05 avril 2008 10:24

Modifié le samedi 05 avril 2008 11:37

[Eenentwintigste deel]

[Eenentwintigste deel]
Lienke staart uit het raam, ze droomt weg
terwijl ze kijkt hoe de wolken voorbijdrijven.
Het kalmeert haar, ze voelt zich vrij.
Ze kan zich niet herinneren wanneer ze
voor het laatst zo'n gevoel van geluk ervaren heeft.
Ze schrikt zich rot als ze voelt dat iemand haar hand aanraakt
en trekt het snel weg. Tom staat achter haar en kijkt haar verward aan.

“Het spijt me... Ik wou je niet doen schrikken,” zegt hij een beetje verlegen.
Haar maag vult zich met duizenden kleine vlindertjes en het voelt alsof ze op wolkjes loopt.
Hij is zo schattig als hij verlegen is, denkt ze. Ze blijft hem nog eventjes aanstaren en zegt uiteindelijk:
“Niet erg. Ik had je gewoon niet gehoord.”
Er verschijnt een glimlach op Toms gezicht en hij kijkt haar diep in de ogen.
Ze voelt hoe hij de rug van haar hand streelt.
“Gaat het al wat beter met je,” vraagt hij bezorgd.
“Ja hoor dank je, Bill was heel lief voor me.”
“Ooh... Bill jah... Die kan lief zijn.”

Tom richt zijn blik naar de grond. Zijn gezicht staat een beetje droevig.
Wat doet hij toch raar! Hij stapt naar de kast en legt daar zijn kamersleutel neer.
Hij kijkt even rond en stapt dan naar de badkamer.
Hij doet de deur open, kijkt binnen en doet de deur weer dicht.
“Euhm... Waar is Bill eigenlijk? Ik zie hem hier nergens,” vraagt hij.
“Oh die was even naar buiten om...”
Lienke kijkt even naar het briefje en begint te lachen.
“Om wat?”
“Wel, eigenlijk is hij naar jou op zoek. Kijk maar naar het briefje daar op de kast.”
Tom neemt het briefje in zijn handen en begint op zijn lip te bijten.
Waarom doet hij dat toch steeds? Weet hij dan niet dat het haar gek maakt?
Hij zet zich neer op de zetel naast de kast en kijkt haar aan.
Zijn mond gaat een stukje open en hij begint met zijn piercing te spelen.
Lienke gelooft haar ogen niet, hij is zooo heet als hij dat doet!
Hij zet zich recht en komt naar haar toe.
Haar hart begint sneller te slaan en haar hoofd wordt licht.

Plots gaat de deur open en Bill komt de kamer in.
Waarom moet hij nu altijd precies dàn binnenkomen, denkt Lienke.
“Haaa dus hier ben je, ik loop je al de hele tijd te zoeken!
Kon je dan niet eens iets laten weten? Verdomme Tom,” snauwt Bill.
“Ach kom op kleine broertje, ik wist toch niet dat je me zocht?”
Bill snuift even en kijkt hem streng aan.
Het lijkt alsof hij elk moment kan beginnen schelden,
maar dan verschijnt er een lieve glimlach op zijn gezicht.

“Ik heb Lienke beloofd dat we straks voor haar een nieuwe mp3
én een nieuwe gsm zullen gaan kopen,” zegt Bill terwijl hij in zijn zakken begint te woelen.
“Ja, best. Bill, wat zit je nou weer te zoeken?”
“Ik zoek het nummer van die leerkracht... Ik heb het hier ergens gesto- oh hier heb ik het!”
Hij houdt triomfantelijk het papiertje omhoog en lacht zijn tanden bloot.
“Zo, nu kunnen we direct bellen!”
Lienkes maag trekt weer samen, ze voelt zich alsof het dak net op haar gevallen is.
Alles weegt zwaar en haar hoofd doet pijn.

“Jaah euhm... Daarover wou ik het eigenlijk nog even hebben,” kraamt ze uit.
Tom en Bill kijken haar niet begrijpend aan en manen haar aan om verder te gaan.
Ze aarzelt even maar begint dan toch te praten.
“Ik wil niet terug. Er is daar niets meer voor mij, enkel eenzaamheid.”
“Hoe bedoel je 'eenzaamheid',” vraagt de tweeling in koor.
“Ik bedoel, dat ik me daar eenzaam voelde. Niemand begreep me,
alles ging mis en ik wil gewoon even ontsnappen aan dat hele schoolgedoe.
Ik weet het, ik zou beter voortstuderen maar dat wìl ik helemaal niet.”

Een diepe zucht ontsnapt uit haar mond en haar ogen beginnen te tranen.
Oh nee, niet nu! Begin nou niet te huilen, zegt ze tegen zichzelf.
Bill en Tom kijken naar elkaar en dan naar Lienke.
“Maar, dat kan zomaar niet. Ik bedoel, van ons mag je wel blijven
maar we moeten het dan toch gaan melden aan je klas,” zegt Bill serieus.
Oh mijn god, zei hij dat net écht? Mag ze blijven?
“Ik mag... wat?” vraagt ze met open mond.

Tom gaat naar haar toe en neemt haar hand vast.
“Je mag blijven,” zegt hij zachtjes.
Lienke kijkt hem diep in de ogen en begint te huilen.
Dit is meer dan ze ooit kon wensen!
Tom slaat zijn armen om haar heen en wrijft troostend over haar rug.
Ze legt haar hoofd dicht tegen hem aan en begint nog harder te huilen.
Hij neemt haar wat steviger vast en fluistert dat het oke is.
Laat me nooit meer los, denkt ze diep vanbinnen.
[ Ajouter un commentaire ] [ 8 commentaires ]

# Posté le samedi 05 avril 2008 17:51

Modifié le samedi 05 avril 2008 18:03

[Tweeëntwintigste deel]

Tom laat Lienke los en veegt haar tranen weg.
Ze glimlacht naar hem en droomt weg in zijn ogen.
Bill staart hen aan vanuit de andere hoek van de kamer en schraapt zijn keel.
Tom schrikt ervan, is even in de war en gaat dan op het bed zitten.
“Zo, zullen we dan nu gaan shoppen?” vraagt Bill opgewonden.
Tom kijkt hem boos aan en zegt:
“Niet shoppen, enkel een nieuwe gsm en mp3 voor Lienke!
Daarna is het gedaan.”
Bill trekt een pruillipje en kijkt Tom smekend aan.
“Aah kom op, Tompje! Ik weet wel dat je wil!”
“Neeeee! Oh en trek asjeblieft een ander gezicht, je ziet er niet uit.”

Tom geeft hem een duw en Bill valt van het bed, recht op zijn kont.
Lienke en Tom schieten in de lach, terwijl Bill rechtstaat en over zijn (heerlijke) kont wrijft.
“Ja hoor lach maar! Het doet pijn, weet je wel,” zegt hij zielig.
“Ow arm klein ding, moet ik er een kusje op geven?” spot Tom.
Bill werpt hem een kwade blik toe en doet dan zijn jas aan.
“Kom op, we gaan!”
Tom, Bill en Lienke verlaten de kamer en gaan op weg naar de winkel.

“Héé, deze ziet er best leuk uit! Vind je niet?”
Tom kijkt vragend naar Lienke terwijl hij met een mp3 speler prutst.
“Ja die lijkt me leuk! Die wil ik,” zegt ze blij.
“Oke, dan nu enkel nog een gsm.”
“Is dit soms wat je in gedachten had,” vraagt Bill.
Hij komt aangelopen met het gloednieuwe model van Samsung.
Lienke kan haar ogen niet geloven, dat is toch veel te duur!
“Wel ik had eerder gedacht aan hetzelfde model als mijn oude gsm,” probeert Lienke.
“Welnee gekkie, dat wil je niet! Je moet helemaal niet denken aan de prijs!
Je hoeft niets terug te doen hoor. We zijn blij je te helpen.”
Lienke probeert te protesteren maar Bill sleept haar al mee naar de kassa.
Ze rekenen de mp3 en gsm af en gaan naar buiten.

Ze stappen door de straat en gaan op een bankje zitten.
De zon schijnt vandaag, het doet Lienke goed om die warmte op haar gezicht te voelen.
Ze kijkt naar de wolken en sluit even haar ogen.
“Wat doe je,” vraagt Tom plots.
Lienke kijkt op en vraagt zich af tegen wie hij het heeft.
Maar dat wordt al snel duidelijk:
Bill is aan de overkant van de bank gaan staan en staat voor een Tattooshop.
“Oh Gott, niet weer...” hoort Lienke Tom zeggen.
Hij staat op en gaat naar Bill toe.
Ze praten even en daarna sleurt Tom Bill terug naar de bank.
“Al jaren probeer ik Tom te overtuigen om een tweelingsteken te laten zetten
maar hij is gewoon zo koppig! Hij wilt het écht niet,” pruilt Bill.
“Let maar niet op hem,” zegt Tom knorrig.
God wat zijn ze schattig.
Lienke geniet er zo van om bij hen te zijn, en dan vooral bij Tom.

“Ik wou jullie nog bedanken,” zegt ze plotseling.
“Dat heb je al gedaan hoor,” klinkt het uit Toms mond.
“Nee, niet voor de mp3 of de gsm. Ik wil jullie bedanken dat ik mag blijven.”
“Oh dat is graag gedaan hoor, maar er is nog niets zeker!
We moeten eerst nog bij je klas langs en zien wat je leerkrachten zeggen.”
Plotseling trekt haar maag samen, wat als die haar dwingen om daar te blijven?
Nee, dat kan niet! Dat laat ze niet gebeuren. Ze is nu eindelijk bij Tom,
hoe kan ze nu nog teruggaan naar haar gewone leventje?
Neen, dat mag niet gebeuren! Dat staat ze niet toe.
Dit is nu haar leven, haar toevlucht, haar thuis.
[ Ajouter un commentaire ] [ 9 commentaires ]

# Posté le samedi 05 avril 2008 20:32

[Drieëntwintigste deel]

Toms gsm gaat en hij zet zich onmiddellijk recht.
Wanneer hij het ding uit zijn broekzak haalt,
doet hij zijn T-shirt even omhoog en is er een deeltje van zijn buik te zien.
Tom merkt dat Lienke hem aanstaart en knipoogt even.
Lienke begint te blozen en wendt gauw haar blik af.
“Hallo,” zegt Tom in de telefoon, “... Neen in de stad, waarom? ...
Oh oke ja we komen eraan. Tot straks!”
Tom stopt zijn gsm terug in zijn zak en zegt tegen Bill en Lienke
dat het tijd is om te gaan. Hij loopt al een eindje door en laat hen daar verward staan.

“Héé wacht is! Moet je niet eerst zeggen wie het was?
En waarom we hier weg moeten,” roept Bill hem na.
Tom draait zich om en trekt een strak gezicht.
“Dat was de manager van het hotel,
hij probeert ons al de hele namiddag te bereiken.
David en de jongens zijn daar, ze wachten op ons.
We hebben een signeersessie, wist jij dat nog?”
Bill kijk Tom vreemd aan en begint na te denken.
“Scheißeeeee! Daar had ik helemaal niet meer aan gedacht...
Kom, we zullen ons maar beter haasten!”
Snel pakken ze hun spullen bij elkaar en stappen terug naar het hotel.

“Ja dat werd tijd seg! Wat zaten jullie nou weer in de stad te doen?
Jullie wisten toch van de signeersessie,” begint David een beetje pissig.
“Ja ik weet het sorry sorry sorry! Maar we waren even in de stad gegaan
om voor Lienke een nieuwe mp3 en gsm te gaan kopen,” zegt Bill zielig.
Lienke schuifelt een beetje ongemakkelijk de kamer in.
Iedereen kijkt haar vreemd aan en Georg vraagt wie ze is en hoe ze haar kennen.
“Oh euhm ze is een... Een oude kennis van ons, ja! Ja dat is ze,” verzint Tom.
Georg en Gustav kijken de tweeling vreemd aan. Hier klopt iets niet.
David lijkt er geen aandacht voor te hebben en begint hen op te jagen.
“Hup maak jullie klaar! We moeten er zo zijn hoor!”
“Oh ja gaan jullie al maar. Wij komen zo,” zegt Bill snel.
Georg, Gustav en David gaan de kamer uit en kijken nog eens
niet begrijpend naar de tweeling en het vreemde meisje.

“Sorry dat ik je een oude kennis noemde, maar ik moest snel iets verzinnen
anders bleven ze doorvragen,” verontschuldigt Tom.
“Da's niet erg... Ik begrijp het wel,” zegt Lienke een beetje gekwetst.
“Maak je maar geen zorgen, we vertellen het ze straks wel.
Nu gaan we snel even naar de signeersessie voor David een hartaanval krijgt.
Kom op, Tom haast je een beetje!”
“Jaaaaa ik kom eraan,” roept Tom geërgerd.
Bill stapt de kamer uit en Tom volgt zijn voorbeeld.
“Tot straks. Niet weglopen hé,” grapt Tom.
Lienke lacht even en kijkt hem na.
“Nooit zal ik van jou weglopen. Ik wil voor altijd bij je zijn.
Jij bent mijn levenslicht, mijn adem, mijn hart,” fluistert ze.
[ Ajouter un commentaire ] [ 2 commentaires ]

# Posté le lundi 07 avril 2008 16:52

Modifié le mardi 08 avril 2008 10:07

[Vierentwintigste deel]

Ze zet zich neer op het bed, met haar rug tegen de muur.
Ze zucht even en denkt aan alles wat ze vandaag heeft meegemaakt.
Wat een toeval was het toch.
Net wanneer ze hem het hardst nodig had, vond Tom haar.
Het lijkt wel alsof het zo moest zijn.
Hij had haar opgepakt met zijn sterke armen,
hij had haar veilig naar zijn hotelkamer gebracht.
Hij troostte haar toen ze huilde,
hij keek haar aan met zijn prachtige bruine ogen om in weg te dromen.
Ze leken wel op twee kleine poeltjes van geluk.
Ze kijkt glazig voor zich uit en droomt weg.

Ze voelt een hand op haar arm en schrikt wakker.
Bill en Tom staan naast het bed en kijken haar aan.
“De signeersessie is voorbij, heb je heel de tijd geslapen,” vraagt Tom.
Lienke geeuwt even en zet zich rechtop.
“Ik denk het ja, waren jullie lang weg?”
“Een paar uurtjes denk ik,” zegt Bill.
Tom werpt Bill een blik toe en kijkt naar Lienke
alsof ze iets belangrijks moeten vertellen.
Lienke voelt hoe haar maag omslaat,
ze kijkt angstig naar de tweeling en vraagt wat er is.
“Niets,” zeggen ze in koor.

Lienke raakt in de war en staart hen vreemd aan.
“Ja zeg het nou maar, Tom,” klinkt het uit Bills mond.
“Wat? Waarom moet ik... Mhm goed dan.”
Tom gaat naast Lienke zitten en kijkt haar diep in de ogen.
“Bill heeft met je leerkracht gebeld, ze zei dat iedereen ongerust was.
Ze wil dat je terugkomt, dat willen ze allemaal.”
Lienkes maag krimpt tot de grootte van een erwt
en ze krijgt geen woord meer uit haar mond.
Tom verschuift zich een beetje ongemakkelijk.

“We hebben gezegd dat we je onmiddellijk naar daar zouden brengen.”
Bij die woorden vullen haar ogen zich met tranen.
Waarom moet ze terug? Tom had haar beloofd dat ze mocht blijven!
Bill kijkt naar Tom en dan naar Lienke.
“Maar we hebben niet gezegd dat je daar hoeft te blijven,” zegt hij gauw.
Lienke richt haar hoofd op en staart Bill aan.
“Wat?”
“Nou, we hebben haar gezegd dat we je naar daar zouden brengen...
Maar als we daar zijn, zullen we eens met haar praten
en vragen of je niet bij ons mag blijven, is dat goed?”
Tranen rollen over haar wangen, maar dit keer voelt het goed!
Het zijn geen tranen van verdriet, maar tranen van geluk.
“Dat is geweldig!” schreeuwt ze uit.

Ze stapt naar Bill en geeft hem een knuffel,
Tom zet zich plots recht en gaat op weg naar de badkamer.
Lienke rent achter hem aan en geeft hem ook een knuffel.
Ze drukt haar hoofd dicht tegen zijn lichaam, wat ruikt hij lekker.
“Dank jullie, allebei!” zegt ze lachend.
“Graag gedaan hoor,” zegt Tom een beetje verward.

Bill kijkt zijn broertje lachend aan en zegt dan:
“Kom op, we zullen maar beter vertrekken.”
“Ja je hebt gelijk, dat is misschien het beste,” zegt Tom.
Lienke laat hem los en neemt haar spullen bij elkaar.
Ze propt haar nieuwe gsm in haar broekzak en haar nieuwe mp3 in haar tas.
Nu maar hopen dat haar leerkracht(en) akkoord gaan.
Als er ook maar één kleine kans bestaat dat ze bij Tom kan blijven,
zal ze niet twijfelen om die met beide handen te grijpen.
Ze heeft hem zo hard nodig, ze kan niet leven zonder hem.
Hij is haar bron van al wat goed is.
[ Ajouter un commentaire ] [ 6 commentaires ]

# Posté le mardi 08 avril 2008 16:41