[Vijftiende deel]

Regen valt op het dak, koude komt door het geopende raam.
Lienke wordt wakker en krabbelt overeind, ze slentert naar het raam
en doet het snel dicht. Ze gaat terug naar het bed
en kruipt onder de warme dekens, wat is het hier ijskoud!
Net wanneer ze onder de lakens ligt, beseft ze dat ze geen idee heeft waar ze is.
Ze kijkt even rond in de kamer en ziet niets dat haar bekend voorkomt.
Haar hoofd bonst van de pijn en haar ogen kunnen het licht amper verdragen.
Waar is ze toch, hoe komt ze hier?
Ze zet zich recht en plots wordt alles zwart voor haar ogen.

Enkele tellen later wordt ze weer wakker,
ze ligt op de koude vloer en haar hoofd ontploft zowat!
Ze kruipt recht en zet zich voorzichtig neer op het bed.
Ze houdt haar hoofd in haar handen en zet zich gebogen over haar knieën.
Wat was er gisteren ook alweer gebeurd? Ze is weggelopen, dat weet ze nog!
Ze rende en rende en toen... Wat gebeurde er toen ook alweer?
Ze kan zich niets meer herinneren behalve twee wazige figuren
waarvan ze betwijfelt of dat wel echt gebeurd is.

Ze staat op en slentert naar de kast waar ze haar gsm ziet liggen.
“Shit,” vloekt ze luidop.
Het toestel ligt helemaal uit elkaar, de batterij ligt er gehavend bij
en het schermpje is vol krassen. Ach, zo erg is het ook weer niet!
Ze wil op dit moment toch niemand zien of horen.
Dit is misschien een goed teken, zo kunnen ze haar niet opsporen!
Ze zullen haar nooit vinden.

Een lach verschijnt op haar gezicht, maar dan ziet ze haar mp3-speler liggen.
Aan de ene kant van haar gsm ligt één helft en aan de andere kant ligt de tweede helft.
Ze raakt volledig in paniek! Hoe is dit mogelijk? Dit kan niet! Hoe moet ze nu overleven?
Muziek is het enige dat er altijd was voor haar in die moeilijke tijden en nu,
nu heeft ze zelfs dat niet meer! Dit kan niet gebeuren,
ze moet snel naar de winkel om een nieuwe te kopen!
En een computer vinden met alle liedjes van Tokio Hotel op!

“Tokio Hotel,” rolt haperend over haar lippen. Haar leven, haar liefde, haar redding.
Haar pijn, haar verdriet, haar... Alles. Ze denkt aan Tom en hoe hij met zijn piercing speelt.
Het maakt haar compleet gek! Ze gooit haar spullen van de kast en stampt alles kapot.
Ze begint luidop te huilen schreeuwt het letterlijk uit van verdriet.
Haar hele lichaam trilt van woede, pijn en koude.

Ze krabbelt overeind en kijkt om zich heen.
Ze merkt op dat er twee deuren zijn in de kamer.
Welke zou naar buiten leiden? Ze twijfelt even
maar slentert uiteindelijk toch naar de dichtstbijzijnde deur.
Ze neemt de klink in haar handen, trekt de deur open
en kan niet geloven wat ze daar ziet! Daar staat hij dan,
op nog geen meter van haar! Haar grote liefde, haar held, haar alles!
Tom Kaulitz staat voor de spiegel en staart haar aan.
Hij heeft enkel een witte handdoek rond zijn middel.
Op zijn rug, borst, buik en gezicht hangen kleine waterdruppeltjes.
Damn, wat ziet hij er lekker uit!
[ Ajouter un commentaire ] [ 12 commentaires ]

# Posté le jeudi 03 avril 2008 19:49

[Zestiende deel]

Haar mond valt open en ze verstijft helemaal.
Tom kijkt haar aan, opent zijn mond en zegt:
“Hallo, ik ben Tom.”
Lienke staart hem aan, haar mond nog steeds open.
“Euhm... Ik kleed me even aan, dan kom ik bij je.”
Lienke weet niet wat te doen, ze sluit haar mond,
stapt de badkamer uit en doet de deur dicht.

Was dat net echt? Dit kan niet waar zijn, Tom Kaulitz redde haar?
Neenee, dat is niet mogelijk! Haar ademhaling wordt steeds sneller en sneller,
is het mogelijk dat haar grootste wens net uitkwam?
Maar Tom, hier? Waar zij is? Dit kan toch niet?!

Ze wandelt even door de kamer en zet zich dan rustig neer op het bed.
Er staat een koffer voor haar, ze stapt erheen en doet hem open.
Er zit niets anders in dan mutsen, petten en ondergoed.
Oke, dit is vreemd. Tom toonde net zo'n koffer met enkel die dingen in
op de dvd van Zimmer 483 – Live in Europe. Lienke begint door te draaien,
haar gedachten razen door haar hoofd als een soort sneltrein!
Ze ademt zwaar en veel te snel, haar hoofd wordt licht
en ze begint helemaal in paniek te raken.
Ze zet zich een beetje rechter en dwingt zichzelf om te kalmeren.

Plots hoort ze achter haar een deur opengaan,
Tom stapt de kamer binnen en komt naar haar toe.
Hij ziet haar paniekerige gezicht en merkt
dat ze moeilijkheden heeft met ademhalen.
Hij neemt een papieren zakje en geeft het aan haar.
“Adem hier maar in, dan komt het wel goed.”
Hij gaat naast haar zitten en legt zijn arm om haar heen.
“Rustig maar, je bent veilig hier.”

Lienke kijkt naar Tom en knijpt even in haar arm. Oke, ze droomt dus niet.
Dit gebeurt allemaal echt, ze kan het amper geloven!
Een traan stroomt naar beneden, daarna nog één en nog één.
Ze kan het niet meer bedwingen! Ze wil niet huilen maar het is niet te stoppen.
Haar hele gezicht is nat en stilletjes begint ze te snikken.

Tom kijkt haar even diep in de ogen en legt dan zijn beide armen om haar heen.
Hij voelt warm aan, ze voelt zich veilig bij hem.
Ze legt haar hoofd op zijn borst en hoort zijn hart kloppen.
Hier wil ze voor eeuwig blijven, hier hoort ze thuis.
“Niet huilen, meisje. Alles komt goed,” fluistert Tom.
Die woorden heeft ze al zo vaak gehoord!
Maar voor het eerst in haar leven, gelooft ze het.
[ Ajouter un commentaire ] [ 8 commentaires ]

# Posté le vendredi 04 avril 2008 13:44

Modifié le vendredi 04 avril 2008 13:55

[Zeventiende deel]

Lienke opent haar ogen en kijkt om zich heen.
Was het allemaal een droom?
Maar dan kijkt ze naast haar op het bed en ziet Tom daar zitten.
Hij kijkt haar intens aan en zegt:
“Je was in slaap gevallen in mijn armen,
ik besloot dan maar om je te slapen te leggen! Ik hoop dat dat oke is?”
Tuurlijk is dat oke, dat is meer dan oke!
Tgoh, hij moest eens weten hoeveel ik van hem hou, denkt ze.
Lienke tovert een lach op haar gezicht, knikt en stapt uit bed.
Waarom krijgt ze nu geen woord over haar lippen?

“Begrijp je eigenlijk wel wat ik zeg?”
Ze kijkt hem aan, opent haar mond, sluit hem dan weer en knikt.
“Ben je bang voor me,” vraagt hij.
Lienke sluit haar ogen, beeldt zich in dat ze ergens anders is
en opent dan haar mond, eindelijk komt er geluid uit!
“Nee hoor, het is gewoon...”
“Gewoon wat? Je vraagt je af wie ik ben en hoe je hier komt?”
Lienke opent haar ogen en schrikt omdat Tom plots voor haar staat.
“Nee, ik denk dat ik ongeveer wel weet hoe ik hier kom.”
Ze tovert een lach op haar gezicht en staat te trillen op haar benen.
Tom kijkt haar aan met zijn prachtige bruine ogen en neemt haar hand vast.
Hij komt wat dichterbij staan en opent zijn mond om iets te zeggen.

“Hallo Leute,” klinkt het opeens achter hen.
Bill komt de kamer binnengestapt met een grote lach op zijn gezicht.
“Oh hey Bill,” zegt Tom aarzelend en hij laat haar hand los, “Kijk, ze is wakker.”
“Ja dat zie ik zo ook wel hoor, dank je! Ik ben niet blind,” snauwt Bill.
Bill stapt verder de kamer in en ploft neer op het bed.
“Zo, hoe heet ze? En heb je al gevraagd wat er allemaal gebeurd is?”
Tom kijkt Lienke aarzelend aan en bijt op zijn lip.
Hij is zo sexy als hij dat doet, denkt Lienke stiekem.
“Heb je haar nog niets gevraagd? Tom, ze is hier al uren
en je hebt nog niet eens iets gevraagd?
God, dit is de laatste keer dat ik zo'n dingen aan jou overlaat,” roept Bill kwaad.
Hij gaat naar Lienke toe, slaat zijn arm om haar heen en zet haar neer op het bed.
Hij gaat voorzichtig naast haar zitten en kijkt haar in de ogen.
Een glimlach verschijnt op zijn gezicht, hij neemt haar hand vast
en zijn ogen kijken haar heel liefjes aan.

“Fijn, wat jij wil! Ik laat jullie wel alleen!
Ik zie dat ik hier niet langer nodig ben!
Tot later. Of misschien ook niet.”
“Kom op Tom, doe nou niet zo!
Als je een meisje bloedend en verward op straat vindt
en haar meeneemt vraag je toch op zn minst wat er scheelt?!”
Tom trekt zijn gilet aan, draait zich kwaad om en kijkt Bill streng aan.
“Wat weet jij daar nou van? Jij was hier niet eens, of wel?
Hé Bill, waar was jij toen ze huilde en iemand nodig had om haar te troosten?
Waar was jij toen ze in mijn armen in slaap viel? Ik zal je zeggen waar jij was:
jij was NERGENS te bespeuren! Dus jij hebt me niets te zeggen!”

Tom loopt woedend de kamer uit en smijt de deur dicht met een luide smak.
Bill kijkt hem even verward na, wil nog iets roepen maar besluit het dan toch niet te doen.
Hij draait zich om en wendt zich weer tot Lienke.
“Wat heeft die nou weer... Naja, goed! Hij draait strakjes wel weer bij.”
“Jahh,” zegt Lienke aarzelend.
Wat was dat ineens? Waarom reageerde Tom nou zo?
En waarom nam hij daarnet haar hand plots vast?
Wat wou hij van haar? Ze snapt er niets meer van!
Wat is hier toch allemaal aan de hand?
[ Ajouter un commentaire ] [ 9 commentaires ]

# Posté le vendredi 04 avril 2008 20:20

Modifié le samedi 05 avril 2008 15:06

[Achttiende deel]

“Vertel eens, hoe heet je,” vraagt Bill met een lach op zijn gezicht.
Lienkes gedachtegang wordt abrupt onderbroken.
“Oh euhm, ik heet Lienke.”
“Ik heet Bill, Bill Kau-”
“Kaulitz, ja weet ik. Van Tokio Hotel.”
Bill lacht even krampachtig maar tovert snel weer een lach op zijn gezicht.
“Inderdaad... Mjah, dat doet er even niet toe. Hoe gaat het met je?
Je was er vrij slecht aan toe toen we je vonden op straat...”
“Het gaat wel, ik heb alleen wat buikpijn.
Voor de rest voelt mn hoofd een beetje vreemd aan.
Het voelt een beetje alsof er een hele kudde wilde dieren over gelopen hebben...”
Oh mein Gott wat zeg je nou weer!
Zo zullen ze zeker denken dat je gek bent, denk ze.
Bill ziet haar beschaamd gezicht en begint te lachen.
“Haha, ik snap wat je bedoelt hoor! Ik zal je straks iets geven tegen de hoofdpijn.
Maar nu wil ik graag eerst weten wat je helemaal alleen in het holst van de nacht op straat deed?”

Ze denkt terug aan gisteren en haar maag trekt samen.
Als ze zegt dat ze weggelopen is, zullen ze haar dwingen terug te gaan!
Maar ze wil helemaal niet terug! Ze wil hier blijven!
Een traan rolt over haar wang en ze zucht even.
“Niets eigenlijk, ik probeerde te ontsnappen.”
“Ontsnappen aan wat?”
“Alles en niets.”
Bill kijkt haar niet begrijpend aan.
“Ben jij even mysterieus, seg!"

Hij wacht even op een antwoord maar gaat dan verder.
"Ben je hier op vakantie?”
“Mhm, zoiets... Een schoolreis! Maar ik wou niet op de kamer blijven,
ik wou eigenlijk nergens blijven! Ik wou gewoon weg, en...”
Lienke aarzelt even, zou ze hem vertellen dat ze eigenlijk bij Tom wilde zijn?
Zou ze hem vertellen wat ze voelt voor zijn tweelingbroer?
“En wat,” vraagt Bill een tikkeltje ongeduldig.

“En... Dan ben ik ontsnapt. Uit het raam geklommen,
naar een pleintje in de buurt van het hotel. Maar toen begon het te regenen
dus besloot ik dat ik daar ook niet kon blijven. Ik ben de straat op gelopen en gestruikeld.”
“En toen hebben Tom en ik je gevonden en meegenomen naar ons hotel. En sindsdien ben je hier.”
“Inderdaad ja. Dank je trouwens, dat jullie mijn leven redden.”
“Ach, niet veel mensen weten dit maar 's nachts
zijn we eigenlijk superhelden en helpen mensen in nood!”
Lienke begint luidop te lachen. Ze ziet het zo voor zich:
Bill en Tom die door de lucht vliegen met een cape aan.

“Ik ben blij te horen dat je nog kan lachen! Is het trouwens waar wat Tom zei?
Dat je huilde en in zijn armen in slaap viel?”
Haar wangen worden rood en ze wendt haar blik af.
“Jaa... Ik euhm... Ik voelde me gewoon slecht en...
Ik kon het niet helpen, ik kon amper ademen de tranen bleven gewoon komen.
Dat is wanneer Tom bij me kwam zitten. Hij kalmeerde me
en nam me in zijn armen om me te troosten. Ik denk dat ik toen in slaap gevallen ben.”

“Maar, waarom voelde je je dan zo slecht?”
“Geen idee... Ik flipte toen ik zag dat mijn mp3 stuk was en ik weet niet,
ik kan niet echt leven zonder mijn favoriete muziek. Het klinkt belachelijk,
maar ik kon het echt niet helpen. Ik draaide gewoon door denk ik. ”
“Ik begrijp het wel hoor, ik zou ook niet kunnen leven zonder mijn favoriete muziek.
Maar weet je wat? We zullen vanmiddag even naar de winkel gaan
en een nieuwe mp3 voor je kopen, is dat goed?”
“Euhm... Ja maar, ik heb helemaal geen geld op zak.”
“Da's niet erg, Tom en ik zullen wel betalen.”
“Dat is heel lief van je, maar dat hoef helemaal niet!
Ik overleef wel zonder hoor, maak je maar geen zorgen.
En trouwens, als ik dan al een nieuwe mp3 heb,
heb ik nog steeds geen computer om er liedjes op te zetten.”
“Dat hebben wij toch! Zeg op, wat is je favoriete muziek?”

Lienke kijkt Bill een beetje vreemd aan en begint op haar nagels te bijten.
Tokio Hotel, duh! Wat dacht je anders...
Maar als ze dat zegt klinkt ze misschien als een geobsedeerde fan
en ze wil niet dat hij haar wegjaagt...
Ja oke, ze IS misschien wel een geobsedeerde fan maar dat hoeft hij toch niet te weten?
Ze aarzelt nog even en besluit het dan toch gewoon maar te zeggen.
Beter de waarheid dan gewoon wat leugens te vertellen zodat hij haar leuk gaat vinden...
“Euhm... Wel, eigenlijk is dat Tokio Hotel.”
Het schaamrood verschijnt op haar wangen en ze kijkt naar beneden.
Bill neemt met zijn hand haar kin vast en kijkt haar recht in de ogen.
“Dat is lief van je, dank je. Ik voel me gevleid,” zegt hij glimlachend.

Lienke zet zich recht en stapt naar de kast,
ze kijkt naar haar kapotte gsm en neemt hem vast.
Bill komt achter haar staan en neemt het ding uit haar handen.
Hij kijkt er eens goed naar, haalt zijn neus op en werpt hem in de vuilnisbak.
Lienke kijkt hem vragend aan.
“Oh maak je maar geen zorgen, die kopen we straks ook nieuw!
Dan kan je daarna met een gerust hart weer terug naar je schoolreis!”

Ze voelt dat haar hele binnenste ineenkrimpt en draait zich om naar Bill.
“Je hoeft je niet schuldig te voelen ofzo... Je hoeft niets terug te doen,
ik zie zo wel aan je dat je dankbaar bent.”
Dankbaar? DANKBAAR??? Ze gaan haar terug bij haar klas dumpen,
ze moet terug naar haar miezerige leventje! Ze zal Tom nooit meer zien.
Nooit meer zal ze zijn troostende armen om zich heen hebben.
Nooit meer zal ze zijn hartslag horen. Nooit meer... Nooit.
“Ik vond het nummer van één van je leraren op een papiertje in je tas,
ik zal haar straks even bellen. Dan kan je snel terug!”
Bij het horen van die woorden, stort haar wereld in.
[ Ajouter un commentaire ] [ 10 commentaires ]

# Posté le vendredi 04 avril 2008 21:12

[Negentiende deel]

Lienke draait zich terug om naar de kast, Bill mag haar tranen niet zien.
Ze veegt snel haar gezicht droog en beveelt zichzelf niet meer te huilen.
Maar hoe langer ze erover nadenkt, hoe sneller de tranen komen.
“Wil je wat drinken? Of iets eten,” vraagt Bill.
Ze veegt nogmaals haar gezicht droog en probeert haar tranen te bedwingen.
Ze kijkt hem aan en knikt van nee.
“Ik zou wel graag willen douchen, als dat oke is?”
Bill blijft een hele tijd naar haar kijken,
het lijkt alsof hij ziet dat ze gehuild heeft.
Valt het dan echt zo op?
“Tuurlijk, dat is geen probleem.”

Ze neemt haar tas en haalt haar reservekleren eruit.
Ze stapt langs Bill naar de badkamer en doet de deur op slot.
Ze gaat voor de spiegel staan en kijkt zichzelf keurend aan.
Ze ziet er niet uit: haar ogen staan rood en dik,
haar haar lijkt net een oerwoud en hangt plakkerig rond haar gezicht.
Ze neemt een borstel en valt de haarbos aan.
Na lang kammen krijgt ze de knopen er nog niet uit.
Ze gooit de borstel op de grond, neemt haar haren vast en begint eraan te trekken.

Verdomme!!! Waarom kan ze hier niet gewoon blijven?
Waarom moest ze nou weer dat stomme telefoonnummer in haar tas stoppen!
Ze begint te huilen, stapt naar de douche en laat het water lopen.
Ze kruipt eronder met haar kleren aan en laat het water over haar gezicht stromen.
Ze leunt tegen de muur en laat zich naar beneden zakken.
Ze trekt haar knieën naar zich toe en slaat haar armen eromheen.

Daar zit ze dan, onder een stromende douche.
Ze voelt zich rot en helemaal alleen.
Ze denkt aan vanmorgen toen ze Tom hier zag staan.
God, wat zag hij er geweldig uit! Hoe kan iemand nou zo hemels zijn?
En hij was zo lief voor haar toen ze huilde, zo zachtaardig, zo voorzichtig!
Hij behandelde haar alsof hij haar al jaren kende...
En zij, zij genoot van elke seconde die ze in zijn armen doorbracht.
Waarom kon dat niet blijven duren?
Ze sluit haar ogen en ziet Tom voor haar, spelend met zijn piercing.
Waar zou hij heen zijn? Beter nog, waarom was hij plots zo kwaad op Bill?

Ze besluit om haar kop er niet meer over te breken en kruipt overeind.
Ze stapt de douche uit en kijkt nog eens in de spiegel.
Haar kleren plakken aan haar lichaam en ze ziet eruit
als een druipende hond die net in de modder heeft gespeeld.
Tranen ontsnappen uit haar ogen en alles doet pijn.
Waarom moest Bill dat nou zeggen?
Al haar hoop, zomaar vervlogen als een zaadje in de wind...

Ze neemt een scheermesje en zet zich neer op de grond.
Ze kijkt naar het mesje en stroopt haar mouw op.
Ze kan de pijn niet meer verdragen, ze moet eraan ontsnappen!
Het kan haar helemaal niets meer schelen hoe.
Ze neemt het mesje stevig vast en brengt het naar haar arm.
Het komt tegen haar arm en voelt koud aan. Ze kijkt er nog eens naar,
trekt haar arm weg en gooit het mesje in de vuilnisbak.
Waar is ze toch mee bezig? Ze kan het niet, dit gaat te ver.
Vaak heeft ze al met zo'n mesje in haar handen gezeten, klaar om te snijden.
Ze denkt er vaak aan, maar nog nooit heeft ze het echt gedaan.
Ze kan het niet, ze wil het niet.
Maar die pijn, die wordt soms zo ondraaglijk, die snijdt haar elke dag.
Alles zou zoveel makkelijker zijn als de pijn gewoon wegging.
[ Ajouter un commentaire ] [ 9 commentaires ]

# Posté le vendredi 04 avril 2008 21:55