[Tiende deel]

Eindelijk zijn ze binnen, daar is het podium!
Snel rennen ze erheen zodat ze goede plaatsen hebben. Daar staan ze dan,
op de derde rij. Oh dit wordt geweldig, niets kan nu nog verkeerd lopen.
“AAA DIT IS ZO SPANNEND,” schreeuwt Lot.
“I KNOOOW!!! EINDELIJK!!!”

Na een tijdje begint de hele zaal ongeduldig te worden en roepen ze allen samen op Tokio Hotel.
Uiteindelijk begint de muziek en na een paar tellen valt het doek naar beneden. Daar is Bill,
en Georg en Gustav! En daar, ja daar staat hij dan. De perfectie: Tom. Kijk hem nou
met zijn perfecte handjes spelen op zijn perfecte gitaar. Dit is de hemel.

Lienke en Lot schreeuwen hun longen kapot en het kan hen niets schelen.
Ze brullen elk woord mee en gillen naar Tom en Bill.
“BIIIIIIILL ICH LIEBE DICH!!!” klinkt het meermaals uit Lots mond.
“TOOOOOM DU BIST MEIN LEBEN!!!” krijst Lienke hulpeloos.

Zo gaat het het hele concert door, tijdens 'in die Nacht' is de sfeer in de zaal zo romantisch!
Bill zingt het liedje enkel voor Tom en het lijkt alsof er voor hen verder niemand in de zaal is.
Lienke wordt er helemaal gek van, de tranen staan haar in de ogen.
Ze kan niet geloven dat dit allemaal echt gebeurt.


Het concert loopt op zijn eind en de emoties laaien hoog op,
van romantiek naar gelukzaligheid naar verdriet.
De laatste noten van 'An deiner Seite' klinken door de arena
en Bill, Tom, Georg en Gustav groeten nog een laatste keer
het publiek voor ze in de backstage verdwijnen.
Iedereen blijft tieren en geniet nog even na voor ze naar buiten gaan.

Lot en Lienke kijken elkaar even aan en beginnen dan stilletjes te huilen.
“Het is gedaan, Lot!”
“Ik weet het, wat moeten we nou?”
“Oh het was zo geweldig en prachtig en ontroerend! Ik hou zo van Tom.”
“En ik van Bill! God wat zijn we toch zielig eigenlijk,
we bleven hun namen blèren in de hoop dat ze naar ons toe zouden komen
maar waarom doen we nog moeite? Ze kennen ons helemaal niet!
Ze hebben geen flauw idee dat wij bestaan! Pfff waarom zouden ze ook...”
“Waar zijn we toch mee bezig, Lot! Waarom kan deze pijn niet gewoon overgaan?
Waarom moet ONS dit nou weer gebeuren!”
“Ik weet het allemaal niet meer. Het is zo moeilijk!”
Lienke geeft Lot een dikke knuffel en zegt dan vastberaden:
“Kom, laten we nog snel een paar T-shirts gaan kopen
en dan kunnen we misschien nog een glimp opvangen van Tom en Bill aan de tourbus.”


Nadat ze hun T-shirt gekocht hebben, haasten ze zich naar buiten.
Ze wringen zich door de massa en stappen naar de plaats waar de tourbus zich bevindt.
Ze blijven daar een tijdje wachten en uiteindelijk komen Bill, Tom, Georg en Gustav aangelopen.
“BIIIILLL BIIIIIIILL AAAAAAAAA,” gilt Lot.
“TOM ICH LIEBE DICH SO VIEL!!!”

Alle meisjes rondom de tourbus roepen en tieren van opwinding.
Tom kijkt even naar het groepje fans en fluistert iets in Bills oor.
Bill begint te giechelen en klapt in zijn handjes.
Net op het moment dat ze handtekeningen willen uitdelen,
trekt hun bodyguard hen terug en zegt dat ze in de tourbus moeten stappen.
Bill, Georg en Gustav gehoorzamen en zwaaien nog eens naar het groepje meiden.
Tom blijft nog even buiten staan, kijkt omhoog naar de prachtige sterrenhemel
en snuift nog een laatste keer de koele avondlucht in vooraleer hij opstapt.
God, wat is hij mooi.
...

...
[ Ajouter un commentaire ] [ 6 commentaires ]

# Posté le lundi 31 mars 2008 21:13

Modifié le mardi 01 avril 2008 16:14

[Elfde deel]

Lienke wordt wakker door haar stereo en staat met tegenzin op.
Het is nu exact een week geleden sinds het concert
en nog steeds kan zeTom niet uit haar hoofd krijgen.
Hij stond daar zo hemels aan de tourbus,
ze zou letterlijk ALLES doen om bij hem te zijn.
Ze zou zelfs overwegen een moord te plegen
om amper één miezerige seconde in zijn armen te kunnen liggen.

De dag na het concert, was school een hel.
Ze kon haar gedachten helemaal niet bij de lessen houden
en moest constant haar tranen bedwingen!
Maar niemand mocht het weten, ze zouden haar niet begrijpen.
Iedereen vroeg hoe het was, ja dan tonen ze wel interesse!
En waarom? Om eens goed te kunnen lachen!
'Omg die is fan van Tokio Hotel!
Eik die is lesbisch, die valt op een meisje!
Omg toch ni da Duits gezeik?!'

Ze maakt zich klaar en neemt haar fiets,
weer een betekenisloze dag op die domme school.
Nog even volhouden en dan is er de schoolreis naar Duitsland.
Misschien ziet ze Tom daar wel! Wie weet, de kans bestaat... Ja toch?
Terwijl ze naar school fietst, denkt ze terug aan het concert.
Ze wil zo graag terug, het was zo'n hemelse avond!
Die sfeer, die emoties, die heerlijkheid van Tom en Bill en Georg en Gustav!
Een traan rolt over haar wang, ze laat haar stuur los en veegt haar gezicht droog.

Ze let niet op waar ze heengaat en rijdt bijna op een voetganger in.
“Oh sorry! Ik moet beter uitkijken wat ik doe,” verontschuldigt ze.
De jongen draait zich om en wrijft zijn haar uit zijn gezicht.
Op dat ogenblik ziet Lienke wie het is en haar maag slaat om en krimpt in elkaar.
“Maak je maar geen zorgen, ik zou me ook willen vermoorden als ik jou was,”
brengt Nate een beetje aarzelend uit.
Lienke glimlacht even naar hem terwijl hij haar aankijkt met zijn hypnotiserende,
hemelsblauwe ogen. Even denkt ze terug aan al die goede tijden
die ze met hem gehad heeft, zo slecht was het misschien toch nog niet...
Maar dan denkt ze aan al de pijn en twijfels die hij teweegbracht
en is ze weer opgelucht dat ze hem gedumpt heeft.

“Ik wou je niet vermoorden, geloof me! Als ik dat wou,
lag je nu al lang ergens in een graf op een verlaten plek
waar niemand je lijk ooit zou kunnen vinden.”
Nate staart haar verbaasd aan. Ze kijkt afkeurend en rolt met haar ogen.
Ze geeft hem een hatelijke blik en zegt dan op bitchy toon:
“Nee schatje, ik ben nog niet vergeten wat je me aandeed. Vaarwel.”
Ze neemt haar fiets en rijdt door naar school,
achter haar hoort ze Nate iets roepen maar ze vertikt het om te luisteren.
Opgeruimd staat netjes, denkt ze diep vanbinnen.
[ Ajouter un commentaire ] [ 6 commentaires ]

# Posté le mardi 01 avril 2008 16:25

[Twaalfde deel]

In plaats van aan school te stoppen, rijdt ze er gewoon voorbij.
Waarom weet ze niet, maar ze heeft helemaal geen zin
om al die domme vakken te trotseren vandaag.
Ze fietst door naar het station en stapt een trein op,
ze heeft geen idee waar ze heen gaat en het kan haar niets schelen.
Ze zoekt een plaatsje aan het raam en zet zich daar neer.
Ze drukt op de playknop van haar mp3
en droomt weg bij de gedachte aan het concert.

“Juffrouw, dit is de laatste halte!
Mag ik u vriendelijk vragen om de trein te verlaten?”
Lienke opent versuft haar ogen en kijkt om zich heen.
Ze neemt haar spullen bij elkaar, glimlacht naar de conducteur en stapt uit.
Het is ijzig koud en pikdonker buiten,
vreemd genoeg bevindt ze zich weer op het station van Opwijk.
Ze heeft gewoon de hele dag heen en weer gereisd met die klotetrein!
Ze gaat naar de fietsenstalling, neemt haar fiets
en gaat met tegenzin naar huis.
Kan ze nou nooit eens iets opwindends beleven?!

Als ze aankomt thuis krijgt ze onmiddellijk een preek van haar ouders,
ze houdt haar mond en gaat naar haar kamer.
Ze legt zich op de grond op haar rug en staart door het dakraam naar de sterren.
Ze neemt haar gsm en bladert door haar telefoonboek.
Uiteindelijk besluit ze Lot te bellen.


“Hoi! Hoe gaat het daar,” vraagt ze opgelaten.
“Hééé Linkapoehhh! Goed hoor! Met jou?”
“Gaat wel... Ik wil terug, Lot! Ik kan niet meer zonder Tom.”
“IK OOOK Ö het was zo ongelooflijk geweldig! Bill was zo mmmmm”
“Ik meen het Lot, ik kan niet meer! Ik ben uitgeput, alles doet pijn!
Dit is allemaal gewoon veel te moeilijk, waar ben ik toch mee bezig?”
“Ik weet dat het moeilijk is, maar we moeten volhouden!
We zien ze heus nog wel eens terug en wie weet merken ze ons dan op?!”

Lienke bemerkt de wanhoop in Lots stem als ze dat zegt
en een traan rolt over haar wang. Ze zullen ons nooit opmerken, denkt ze.
“Ik heb gespijbeld vandaag, heel de dag
heb ik slapend doorgebracht op de trein. Ik ben maar net thuis.”
“Meen je dat nou? Wat zeiden je ouders daarvan?”
“Wat denk je dat ze zeiden? Kreeg ik hier even een speech
van een uur verdomme! Niet dat ik weet waarover ze het hadden,
ik deed maar alsof ik luisterde! Het kan me allemaal niets meer schelen!
Ik ben school zo beu, wat doe ik daar ook? Ik ben het zat om altijd te luisteren
naar alles en iedereen! Ik wil mijn eigen ding doen!”
“Ooh liefje, ik snap wat je bedoelt! Het is allemaal zo vervelend...
Maar je moet nog even volhouden! Nog heel eventjes maar,
dan kan je naar Duitsland! En wie weet wat daar gebeuren zal!”
“Ja, je hebt gelijk. Nog heel even en dan kan ik me uitleven!
Dank je, Lot! Wat zou ik toch zijn zonder jou!”

Urenlang hangen ze aan de telefoon te kletsen en verliezen de tijd uit het oog.
Om middernacht besluiten ze dat het tijd is om te gaan slapen
en leggen ze allebei de telefoon neer. Lienke doet haar pyjama aan,
dooft het licht en kruipt lekker onder haar donsdeken.
Ze neemt haar Tokio Hotel-kussen stevig vast en staart voor zich uit.
Daar staat hij dan, de enige echte Tom Kaulitz.
Hij kijkt haar aan met zijn prachtige ogen en zij bezwijkt helemaal voor hem.
Ze denkt aan hoe het zou kunnen zijn als ze hem bij haar zou hebben
en begint te snikken. Dikke tranen rollen over haar wangen, ze kan zich niet meer bedwingen.
Ze trekt haar knieën tegen haar lichaam en wiegt zichzelf in slaap.
Het doet zo'n pijn.

...
[ Ajouter un commentaire ] [ 6 commentaires ]

# Posté le mardi 01 avril 2008 16:38

[Dertiende deel]

Het is al donker als ze aankomen in Duitsland.
De hele klas stapt de bus uit, daar is het hotel.
Oke, het mocht wel een beetje sjieker zijn
maar het kan er best mee door!
Om 's nachts problemen te voorkomen,
stoppen ze iedereen in aparte kamers en spreken ze af
om 11u 's avonds de deuren op slot te doen zodat niemand nog weg kan.

De eerste avond zijn er geen activiteiten gepland,
iedereen krijgt even tijd om uit te blazen van die lange busrit.
Na het avondeten trekt Lienke zich terug in haar kamer,
ze voelt zich al een hele dag niet zo lekker en wil graag even alleen zijn.
Ze geeft al haar spullen een plekje in de kamer en gaat dan naar het raam.
Ze heeft een kamer op de gelijkvloers, waardoor ze zicht heeft
op een klein parkje achter het hotel. Daar wil ze graag wel eens heen,
daar kan ze lekker tot rust komen en haar gedachten op een rijtje zetten.

Ze zoekt haar gsm en laat snel een berichtje aan pap
dat ze goed is aangekomen maar dat ze gaat slapen
en dat hij dus niet meer hoeft te bellen.
Ze laat zich op het bed vallen en luistert nog even naar haar muziek.

Ze denkt aan Tom en hoe mooi het zou zijn om in zijn armen te liggen.
Haar maag begint te draaien en keren en het lijkt alsof er iemand
bovenop haar buik zit en al haar ingewanden door elkaar gooit.
Ze voelt zich helemaal alleen op de wereld en er is niemand die haar nu nog kan helpen.
Waar ze nu is aanbeland, kan niemand haar ooit nog redden.
Ze bevindt zich ergens diep onder de grond in de diepste dieptes van de hel in een staat van ontbinding.
Het enige wat ze nu nog kan doen is wachten tot de wormen haar leeggehaald hebben.

Haar hart klopt zo snel dat het lijkt alsof het elk ogenblik zou kunnen ontploffen
en haar hoofd voelt heet aan. Plots voelt ze haar eten opborrelen
en snel rent ze naar het toilet. Ze veegt haar gezicht schoon
en gaat op het bed zitten. Het lijkt alsof ze net haar hele binnenste heeft uitgekotst.

Er wordt aan de deur geklopt en ze hoort iemand iets zeggen.
“Gaat het daarbinnen? Ik hoorde gestommel
en vroeg me af of er iets gebeurd was?
Er komen nogal rare geluiden van jouw kamer? Alles oke?”
Lienke heeft helemaal geen zin om iemand te zien of horen.
Ik moet hier weg, denkt ze, maar hoe?
Ze zoekt naar een uitweg en is opgelucht
als ze voelt dat het raam makkelijk open te krijgen is.
Ze zoekt snel al haar spullen bij elkaar, stopt die in haar rugzak
en vlucht naar buiten. Ze rent naar het pleintje toe,
verstopt zich achter een boom en komt even op adem.

“Goh Lienke, wat doe je nou weer?
Waar ben je in godsnaam mee bezig,” zegt ze fluisterend tegen zichzelf.
Ze staat op en gaat op weg, naar waar weet ze niet.
Ze kent hier helemaal niets of niemand, ze heeft geen flauw idee waar ze is
of waar ze heen gaat maar ze weet dat ze nooit meer terug wil naar haar miezerige leventje.
Ze blijft nog een halfuur ronddolen, tot ze een parkje bereikt.
Ze zet zich verscholen achter een boom en sluit haar ogen.
Tranen stromen over haar gezicht, haar hele lichaam rilt van de kou.
Maar vreemd genoeg, voelt ze niets meer.


...
[ Ajouter un commentaire ] [ 8 commentaires ]

# Posté le mardi 01 avril 2008 19:55

[Veertiende deel]

Druppels vallen op Lienkes gezicht,
ze schrikt wakker en zet haar kap op.
Waar moet ze nou heen?
Hier kan ze niet blijven of ze wordt kletsnat!
Ze krabbelt overeind en gaat op pad.
Het is nog steeds donker, ze kijkt even op haar horloge
en ziet dan dat het nog maar half 4 is. De zon komt nog lang niet op.
Waar moet ik nu schuilen, denkt ze.
Ze kan nergens heen, ze weet haar weg hier helemaal niet!

Plots hoort ze haar maag grommen, ze heeft honger!
Misschien had ze beter wat meer gegeten tijdens het avondmaal,
maar ze kreeg helemaal niets binnen!
Waarom moet ze zich nou weer zo voelen?
Wie in godsnaam is nu zo dom om op iemand verliefd te worden
die mijlenver weg is en zo onbereikbaar als de zon!
Tom is de perfecte jongen, haar enige grote wens
en ze zal hem nooit maar dan ook nooit krijgen.

Ze begint te huilen en strompelt de straat op.
De straten liggen er verlaten bij; zij is de enige die ronddoolt.
"Waar is iedereen heen? Waarom val ik steeds op jongens
die ik nooit krijgen zal," schreeuwt ze hulpeloos. Niemand die reageert,
niemand die haar hoort. “Waar moet ik nu heen, waarom doe ik mezelf dit toch aan?!
Ik verdien dit niet, ik kan dit niet langer verdragen. Ik haat het dat ik zo van je hou, Tom!
IK HEB JE NODIG, TOM! WAAROM BEN JE NIET HIER,” krijst ze uit.

Ze kan het allemaal niet meer aan, ze wil hier zo ver mogelijk vandaan!
Ze zet het op een lopen en rent steeds sneller en sneller tot haar benen het begeven.
Ze struikelt over haar eigen voeten en valt op de grond.
Haar hele lichaam doet pijn; ze heeft geen fut meer om te recht te staan.

Haar hoofd doet pijn en ze voelt een straaltje bloed
van haar voorhoofd naar haar kin glijden.
Haar gedachten dwalen af en ze begint wazig te zien.
Ze probeert nog even recht te staan maar het lukt haar niet,
ze rolt zich op haar rug en kijkt naar de vallende regendruppels.
Haar oogleden beginnen zwaar te wegen
en ze kan met moeite bij bewustzijn blijven.
Opeens hoort ze stemmen achter haar.
Ze zeggen iets maar ze weet niet wat,
zouden ze haar gezien hebben?

Enkele tellen later voelt ze dat ze opgetild wordt.
Na enige moeite krijgt ze haar ogen eindelijk open,
ze ziet de wazige schimmen van twee jongens.
Eentje met een pet en hiphopkleding aan
en de andere met een zwart wit gestreepte pull.
Ze sluit haar ogen en denk bij zichzelf:
Geweldig, nu begin ik ook nog te hallucineren.
[ Ajouter un commentaire ] [ 8 commentaires ]

# Posté le mercredi 02 avril 2008 20:06