“Hé wat; ik mocht toch weg vanavond? Je hebt het beloofd!”
“Ik heb helemaal niets beloofd, waar haal je dat nou weer?”
Mam kijkt Lienke streng aan en haalt haar agenda boven.
“Ik kan je nu niet laten gaan, je moet op het huis letten terwijl je vader en ik weg zijn.
Ik zou het je zus laten doen maar die is ook al een heel weekend weg!”
“Maar je hebt het beloofd! Ik zou naar Lot rijden met de bus en dan zou ik daar een paar dagen overnachten!
He kom op mam, je weet dat ik anders altijd klaarsta om te helpen.”
“Ok dan het is al goed, maar enkel voor deze ene keer!”
“Bedankt,” zegt Lienke terwijl ze haar moeder een knuffel geeft.
Terwijl ze op haar kamer haar koffer staat te maken, krijgt Lienke telefoon.
Haar ogen glinsteren wanneer ze de naam leest.
“Hey baby! Mis je me?”
“Reken maar van yes! Ik heb je al 2uur niet meer gezien of gehoord!
Ik dacht al dat je misschien verongelukt was tijdens het naar huis fietsen!
Ik begon al ongerust te worden,” zegt Nate aan de andere kant van de lijn.
“Ach Nate komaan, doe niet zo belachelijk!”
“Hoe komt het dat jij altijd weet dat ik grapjes zit te maken?”
“Ik ken je te goed, liefje.”
“Mhm daar heb je 'n punt! Zin om vanavond iets te gaan doen?”
“Nate, je weet toch dat ik vertrek naar Lot strakjes!”
“Ja maar ik dacht dat je misschien nog even tijd had!”
“Weet je wat, ik ben nu mijn koffer aan het maken en binnen een halfuurtje sta ik aan 't station.
Kom je me daar uitzwaaien?”
“Voor jou, alles! Kzie je straks, mooi meisje!”
“Later!”
Aan de bushalte staan een paar mensen te wachten.
Ze ziet Nate nog niet, nu maar hopen dat hij op tijd komt!
Ze zet zich neer op een bankje en luistert nog wat naar haar mp3.
Zoals gewoonlijk luistert ze naar Tokio Hotel,
ze zou alles geven om hen eens te ontmoeten.
Plots voelt ze een hand op haar schouder, ze springt onmiddellijk recht
en schreeuwt het uit van angst! Nate staart haar met een verwarde blik aan.
“Wat doe je nu weer,” vraagt Lienke geschrokken.
“Jou schrikken, mijn liefste.”
“Doe dat niet! Je weet dat ik daar bijna een hartaanval van krijg.”
Nate slaat zijn armen om haar heen en kust haar zachtjes op de mond.
Hij kijkt haar aan met zijn doordringende blauwe ogen.
“Hee, je hoeft toch niet bang te zijn! Ik ben hier nu.”
“Uhu, weet ik! Wat heb ik toch geluk met iemand zoals jij.”
Lienke kijkt nog even naar hem en wendt daarna haar blik af.
Ze zet zich terug neer op het bankje van de bushalte en Nate komt naast haar zitten.
Hij legt zijn hand in de hare en zij legt haar hoofd op zijn schouder.
“Ik besef net dat ik je zo ongelooflijk hard ga missen,” zegt Lienke.
“Oh mn liefje toch, ik jou ook hoor!”
Ze verdiepen zich in een lange tongkus en blijven nog even knuffelen.
Lienke maakt zich los wanneer ze hoort dat de bus daar is. Ze heeft tranen in haar ogen.
“Ik moet gaan, ik hou van je.”
“Ik bel je vanavond nog wel is! Laat je me iets weten als je er bent?”
“Tuurlijk, tot aan de telefoon!”
“Hou van je.”
“Ik heb helemaal niets beloofd, waar haal je dat nou weer?”
Mam kijkt Lienke streng aan en haalt haar agenda boven.
“Ik kan je nu niet laten gaan, je moet op het huis letten terwijl je vader en ik weg zijn.
Ik zou het je zus laten doen maar die is ook al een heel weekend weg!”
“Maar je hebt het beloofd! Ik zou naar Lot rijden met de bus en dan zou ik daar een paar dagen overnachten!
He kom op mam, je weet dat ik anders altijd klaarsta om te helpen.”
“Ok dan het is al goed, maar enkel voor deze ene keer!”
“Bedankt,” zegt Lienke terwijl ze haar moeder een knuffel geeft.
Terwijl ze op haar kamer haar koffer staat te maken, krijgt Lienke telefoon.
Haar ogen glinsteren wanneer ze de naam leest.
“Hey baby! Mis je me?”
“Reken maar van yes! Ik heb je al 2uur niet meer gezien of gehoord!
Ik dacht al dat je misschien verongelukt was tijdens het naar huis fietsen!
Ik begon al ongerust te worden,” zegt Nate aan de andere kant van de lijn.
“Ach Nate komaan, doe niet zo belachelijk!”
“Hoe komt het dat jij altijd weet dat ik grapjes zit te maken?”
“Ik ken je te goed, liefje.”
“Mhm daar heb je 'n punt! Zin om vanavond iets te gaan doen?”
“Nate, je weet toch dat ik vertrek naar Lot strakjes!”
“Ja maar ik dacht dat je misschien nog even tijd had!”
“Weet je wat, ik ben nu mijn koffer aan het maken en binnen een halfuurtje sta ik aan 't station.
Kom je me daar uitzwaaien?”
“Voor jou, alles! Kzie je straks, mooi meisje!”
“Later!”
Aan de bushalte staan een paar mensen te wachten.
Ze ziet Nate nog niet, nu maar hopen dat hij op tijd komt!
Ze zet zich neer op een bankje en luistert nog wat naar haar mp3.
Zoals gewoonlijk luistert ze naar Tokio Hotel,
ze zou alles geven om hen eens te ontmoeten.
Plots voelt ze een hand op haar schouder, ze springt onmiddellijk recht
en schreeuwt het uit van angst! Nate staart haar met een verwarde blik aan.
“Wat doe je nu weer,” vraagt Lienke geschrokken.
“Jou schrikken, mijn liefste.”
“Doe dat niet! Je weet dat ik daar bijna een hartaanval van krijg.”
Nate slaat zijn armen om haar heen en kust haar zachtjes op de mond.
Hij kijkt haar aan met zijn doordringende blauwe ogen.
“Hee, je hoeft toch niet bang te zijn! Ik ben hier nu.”
“Uhu, weet ik! Wat heb ik toch geluk met iemand zoals jij.”
Lienke kijkt nog even naar hem en wendt daarna haar blik af.
Ze zet zich terug neer op het bankje van de bushalte en Nate komt naast haar zitten.
Hij legt zijn hand in de hare en zij legt haar hoofd op zijn schouder.
“Ik besef net dat ik je zo ongelooflijk hard ga missen,” zegt Lienke.
“Oh mn liefje toch, ik jou ook hoor!”
Ze verdiepen zich in een lange tongkus en blijven nog even knuffelen.
Lienke maakt zich los wanneer ze hoort dat de bus daar is. Ze heeft tranen in haar ogen.
“Ik moet gaan, ik hou van je.”
“Ik bel je vanavond nog wel is! Laat je me iets weten als je er bent?”
“Tuurlijk, tot aan de telefoon!”
“Hou van je.”
